อธิการบดีไม่เคยซื้อของถูก ๆ
แม้แต่รถโรงเรียน ก็ไม่เตรียมรถที่ราคาต่ำกว่าล้าน
ถ้าจะซื้อก็ต้องซื้อของดี ๆ
และนอกจากตัวรถจะไม่ถูกแล้ว ป้ายทะเบียนก็ไม่ใช่ป้ายธรรมดา
แต่เป็นป้ายทะเบียนของโรงเรียนทหารนักรบ
เป็นพื้นขาวทั้งหมด ดูเท่ไม่เบา
แต่ก็ใช้รถราชการส่วนตัวมากเกินไปไม่ได้
ใช้สิทธิพิเศษบนถนนไม่ได้ ต้องทำให้เหมือนป้ายทะเบียนธรรมดา เพราะต้องเป็นตัวแทนภาพลักษณ์ของโรงเรียน
ถ้านักเรียนอย่างหลิวเจ๋อหลงทำชื่อเสียงของอธิการบดีเสียหายข้างนอก
ก็คงหมดหนทางไปพบอธิการบดีอีก
ดังนั้นพวกเขาจะไม่ทำให้อธิการบดีเสียหน้าอย่างแน่นอน
ไม่นานนัก
ก็ไปรับคนที่หน้าประตูสถาบันยุทธ์สามัญแห่งหนึ่ง
เด็กอ้วนตัวเล็กคนหนึ่ง
มีกลิ่นอายนักยุทธ์ขั้นสองขั้นต้นติดตัวด้วย
เด็กอ้วนคนนี้ถือว่าเป็นผู้แข็งแกร่งในหมู่นักศึกษาปีสามของโรงเรียนสามัญ
ขั้นสองขั้นต้นก็ถือว่าอยู่ในระดับดีแล้ว
เพราะต่อให้เป็นเพียงขั้นสองขั้นต้น ก็ยังเป็นขั้นสอง ย่อมเทียบกับขั้นหนึ่งไม่ได้
รถจอดตรงหน้าเด็กอ้วน
อาคายเด็กอ้วนยังสงสัยอยู่ จนกระทั่งกระจกรถลดลง ถึงได้พบว่าเป็นเพื่อนซี้ของตัวเอง
"โว้ย!"
"อาหลง นายขับรถโรงเรียนออกมาได้ยังไง"
"รถคันนี้เท่จริง ๆ"
"ไม่ใช่น่ะ ไอ้หนู นายขับรถเป็นตั้งแต่เมื่อไหร่"
"ฉันจำได้ว่านายยังไม่มีใบขับขี่เลย"