"รื้อ!"
ทีมก่อสร้างนับหมื่นคนรื้อพื้นที่มหาวิทยาลัยเก่าโดยไม่เห็นต้องออกแรงอะไรเลย
ไม่ถึงครึ่งวัน อดีตมหาวิทยาลัยที่เคยเป็นก็กลายเป็นเพียงซากปรักหักพัง
จางหย่งอันพยักหน้าอย่างพอใจ
ความฝันตั้งแต่เด็กที่อยากรื้อโรงเรียน วันนี้ก็สำเร็จเสียที
เหล่าอาจารย์ที่ยังไม่ยอมจากไปต่างพากันถอนหายใจ
โรงเรียนแห่งนี้อยู่เคียงข้างพวกเขามาหลายปี เห็นมันถูกรื้อทิ้งก็อดรู้สึกเศร้าใจเล็กน้อยไม่ได้ แต่เมื่อมีพื้นที่มหาวิทยาลัยแห่งใหม่ การเก็บพื้นที่เก่าไว้ก็ไร้ประโยชน์
ความเศร้าใจอะไรพวกนั้น ก็ปล่อยให้มันจางหายไปชั่วคราวเถอะ สร้างตึกใหม่ดีกว่า
"โอ้โห!"
"โบนัสปลายปีของฉันเข้าแล้ว!"
"ห้าแสน!"
เสียงอุทานของฉินจั่นดังขึ้น ทุกคนต่างหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู
ไม่ผิดแน่
โบนัสปลายปีของแต่ละคนเป็นจำนวนเท่านี้หมด
จริง ๆ แล้วพวกเขาได้รับเงินไปรอบหนึ่งแล้ว ไม่คิดว่าโบนัสปลายปีจะยังมีอีกมากขนาดนี้
ทุกคนมองไปยังเงาร่างของอธิการบดีที่อยู่เบื้องบน อีกใจก็เต็มไปด้วยความซาบซึ้ง
จู่ ๆ ก็มีคนเสนอขึ้นว่า "ไม่ลองอยู่ต่ออีกสักสองสามวัน ช่วยอธิการบดีทำงานอีกหน่อยดีไหม?"
ฉู่จื่อหางก้าวออกมาข้างหน้าพูดว่า:
"พวกนายกลับไปเถอะ อยู่ที่นี่ก็ไม่มีประโยชน์อะไร"
"แรงงานนับหมื่นคนที่นั่น ไม่เห็นต้องใช้พวกนายเลย ยังจำภารกิจที่อธิการบดีมอบหมายให้พวกนายได้ไหม?"
ทุกคนพยักหน้า
ภารกิจที่อธิการบดีมอบให้นอกจากส่งพัสดุให้นักเรียนทุกสัปดาห์ ก็ต้องขยันฝึกฝนตนเอง