เวลาล่วงเลยมาถึงเดือนธันวาคม อากาศเริ่มหนาวขึ้นเรื่อย ๆ ทุกคนต่างห่อเสื้อกันหนาวอย่างมิดชิด
“หนาวจังเลย!”
เฉินเป่าจูเอามือถูกัน ปนออกมา
“ที่นี่หนาวกว่าทางเหนือเราอีก ไม่มีเครื่องทำความร้อนด้วย ฉันจะหนาวตายอยู่แล้ว!”
เฉินอิ๊นอิ๊นมีพลังปีศาจคุ้มกาย เธอจึงไม่รู้สึกหนาวเท่าไหร่ แต่เพื่อไม่ให้เด่นเกินไป ก็ยังห่อเสื้อกันหนาวอยู่
“มา เดี๋ยวฉันทำให้อุ่น ๆ”
“บอกให้พกกระเป๋าน้ำร้อนไปด้วยก็ไม่พก”
หลินอานซีและหลิวลู่ต่างหยิบกระเป๋าน้ำร้อนยื่นให้เฉินเป่าจู พูดว่า “เป่าจู เอาไปอุ่นมือก่อนสิ”
“อิ๊นอิ๊น เธอก็เอาไปอุ่นด้วยสิ”
หลิวลู่ยื่นของตัวเองให้เฉินอิ๊นอิ๊น
เฉินอิ๊นอิ๊นส่ายหน้า พูดว่า “ไม่ต้องล่ะ ฉันไม่หนาว”
“พวกเธออุ่นไปเถอะ ดูมือของเธอแดงเป็นกุ้งเลย”
ไม่นานอาจารย์ก็มา เริ่มต้นการเรียนรู้อีกวัน
ตอนบ่าย เรียนแค่คาบเดียวก็เลิกเรียน ทั้งสี่คนขึ้นไปที่ห้องพัก ปิดประตูระเบียงไม่ให้ลมหนาวพัดเข้ามา
“อากาศหนาวขนาดนี้ ถ้ามีแฟนสักคนก็คงดี”
หลินอานซี้นอนอยู่บนเตียง ถอนหายใจยาว
หลิวลู่แซวว่า “เธอคิดถึงผู้ชายจนจะบ้าตายแล้วหรือไง”
“ถึงจะมีแฟนก็ยังหนาวอยู่นั่นแหละ แถมยังนอนด้วยกันไม่ได้อีก”
เฉินเป่าจูลงจากเตียง หัวเราะ “ลู่ลู่ ฉันว่านี่มันคำพูดจอมปลอมชัด ๆ”
“เฮ้อ อากาศหนาวขนาดนี้ แต่ก็ยังต้องไปเข้าห้องน้ำ ถ้าแก้บนเตียงได้ก็คงดี”