เฉินอิ๊นอิ๊นตะโกนเสียงดังทันที เพื่อเรียกสติเฉินเป่าจูให้กลับมา
เธอรีบจับมือเฉินอิ๊นอิ๊นไว้แน่น พร้อมพูดว่า: "อิ๊นอิ๊น ฉันฝันว่ายายฉันเป็นอะไรไป!"
เฉินอิ๊นอิ๊นปลอบใจ: "ความฝันมันมักจะตรงกันข้าม คงเป็นเพราะเธอคิดถึงยายมากเกินไป กลางวันคิดอะไร กลางคืนก็ฝันอย่างนั้นแหละ"
"อย่าคิดมากเลย"
หลินอานซีช่วยปลอบข้าง ๆ
"ใช่แล้ว เป่าจู"
"คงเป็นเพราะเธอเพิ่งเครียดจัดไป พักผ่อนสักหน่อยก็ดีขึ้นเอง"
"ไม่งั้น พรุ่งนี้เช้าโทรหายายสักหน่อยก็ได้"
เฉินเป่าจูอารมณ์ค่อย ๆ สงบลง เธอพยักหน้าพูด
"ได้ กลับหอพักกันเถอะ"
ผ่านไปหนึ่งคืน
หลินอานซีได้นอนหลับสบายเป็นครั้งแรก ความหม่นหมองหายไปหมด เธอแก้คำขอโทษบนบอร์ดมหา’ลัยเมื่อคืน พอเขียนเสร็จก็รู้สึกดี รอเพียงให้ทางการประกาศสาเหตุการตายของซ่งฉีใหม่
เฉินอิ๊นอิ๊นเรียนเช้าเสร็จ ก็ไปกับหวังปิงที่โรงพยาบาลประชาชนที่หนึ่งของเมืองหนาน เพื่อพบหัวหน้าชมรมติดต่อวิญญาณ อู๋ปิน!
ตอนนี้เขาฟื้นขึ้นมาที่โรงพยาบาลแล้ว ได้ยินว่าอวัยวะในร่างกายเสื่อมสลายอย่างหนัก โรงพยาบาลออกหนังสือแจ้งอาการวิกฤตแล้ว อายุขัยอย่างมากไม่เกินสามเดือน
เฉินอิ๊นอิ๊นมาถึงหน้าห้องผู้ป่วย หน้าประตูยังมีตำรวจเฝ้าอยู่
และวันนี้ เธอได้เจอกับหัวหน้าชุดสืบสวนคดีอาญาของเมืองหนาน
หวังปิงเดินเข้าไปทักทาย แล้วพูด
"ฉินเซียว นี่คืออาจารย์แห่งศาสตร์มืดที่ฉันบอกนาย เฉินอิ๊นอิ๊น"
ฉินเซียวใส่ชุดดำทั้งตัว สูง 180 ซม. ร่างกายเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ หน้าตาก็หล่อเหลา ถึงผิวจะคล้ำไปหน่อย แต่ก็ไม่อาจปกปิดความหล่อของเขาได้