บ่ายวันศุกร์ มู่ลั่วไปมารับเฉินอิ๊นอิ๊นที่โรงเรียนด้วยตัวเอง เขาสวมเสื้อคลุมสีดำตัวยาว ยืนตัวตรงสูงโปร่งอยู่ที่หน้าประตูโรงเรียน ร่างกายพิงกับไมบัคสีดำคันงาม รอเฉินอิ๊นอิ๊นเดินออกมาจากโรงเรียน
ชั่วขณะหนึ่ง หน้าประตูโรงเรียนมีคนมุงดูอยู่มากมาย รวมถึงคนที่ถ่ายรูปอีกเพียบ
เฉินอิ๊นอิ๊นออกมาก็เห็นภาพนี้พอดี
นี่มันโดดเด่นเกินไปหน่อยแล้ว เธอแทบจะเขินอายไม่กล้าเดินเข้าไป
หลินอานซีสามคนเดินตามหลังมา สายตามองไปมองมาอยู่เรื่อย ๆ สุดท้ายก็หยุดอยู่ที่มู่ลั่วไปที่ถูกผู้คนแวดวงล้อม
"แม่เจ้า!"
"อิ๊นอิ๊น เขาจะใช่คู่หมั้นของเธอหรือเปล่าเนี่ย"
"ที่เธอพูดไว้น่ะ ขับไมบัค สวมเสื้อคลุมสีดำ"
เฉินเป่าจูมองจนตาลาย
"โอ้ยตายแล้ว ชีวิตนี้ฉันอยู่มา 18 ปี เพิ่งเคยเห็นประธานสุดหล่อในซีรีส์โผล่มาอยู่ตรงหน้าฉันเอง"
หลิวลู่เห็นด้วย
"ใช่สิ อิ๊นอิ๊น ผู้ชายแบบนี้เธอไปหาเจอที่ไหนมาเนี่ย!!"
หลินอานซีขัดขึ้น
"อิ๊นอิ๊นไม่พูดไปแล้วเหรอ"
"เพื่อนเล่นสมัยเด็ก!"
"รักแรกที่รู้จักกันมาตั้งแต่แบเบาะ!"
เฉินอิ๊นอิ๊นเห็นคนเยอะขนาดนั้น เธอเขินอายเกินกว่าจะเดินเข้าไป กำลังจะหยิบโทรศัพท์ออกมาส่งข้อความบอกให้มู่ลั่วไปขับรถออกไปไกลกว่านี้ เธอจะเดินไปอีกหน่อย
แต่แล้ว มู่ลั่วไปกลับเดินฝ่าฝูงชนตรงเข้ามาหาเฉินอิ๊นอิ๊น ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน
หลินอานซีสามคนรู้สึกเหมือนหยุดหายใจ ความรู้สึกนี้ เหมือนกับว่าเขากำลังเดินมาหาพวกเธอเลยทีเดียว