เฉินอิ๊นอิ๊นใช้คำสั่งฮองเฮาเป็นครั้งแรก กลับเรียกทหารผีมาได้หนึ่งกอง เธอกระแอมเสียงหนึ่ง แล้วสั่งการ
"ฉีกให้เป็นชิ้น ๆ เก็บไว้ก็เป็นภัย!"
หัวหน้าทหารผีเข้าใจในทันที รีบจัดแถว แบ่งกันต่อสู้กับวิญญาณชั่วร้ายสี่ตน
อวี้ซินขมวดค้าว่า เขารู้ดีว่าวิญญาณชั่วร้ายสี่ตนของตนไม่ใช่คู่มือของทหารผีที่ฝึกฝนมาอย่างดี ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีหัวหน้าทหารผีที่กลายเป็นยักษ์ราตรีไปแล้วอีกตน
เฉินอิ๊นอิ๊นยืนอยู่ตรงกลาง ประสานมือ มองไปทางอวี้ซินอย่างสงบ
เธอสัมผัสได้ถึงลมหายใจของหลิวลู่ เพียงแต่หมดสติไปเท่านั้น ดังนั้นจึงไม่รีบร้อนบุกเข้าไป
อีกทั้ง วิญญาณของจางต้าฝู่ก็ไม่ยอมโผล่มาเลย ไม่ใช่ว่า... เฉินอิ๊นอิ๊นนึกถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่ง จางต้าฝู่ตอนมีชีวิตเป็นนักเลงหัวโจกที่โหดร้ายยิ่งนัก แล้วยังถูกคนฟันตาย ดูจากท่าทีแล้ว ไอ้แก่เฒ่านี่ต้องทำอย่างอื่นแน่ ๆ เช่น เอาร่างจางต้าฝู่มาหลอมเป็นผีหรือศพ!?
ดูเหมือนว่า เธอต้องบุกเข้าไปให้ได้
เธอตั้งสติกลับมา ฉวยจังหวะที่อวี้ซินไม่ทันระวัง พุ่งไปทางโถงใหญ่
พออวี้ซินรู้ตัว เฉินอิ๊นอิ๊นก็เกือบถึงผ้าแดงแล้ว พอเธอกำลังจะเปิดมัน อวี้ซินก็จู่โจมจากด้านหลัง เธอหลบไปได้ แล้วสู้ประชิดกับอวี้ซิน
"ไอ้แก่เฒ่า ข้างหลังผ้าแดงมีอะไร?"