เฉินอิ๊นอิ๊นกลับมาถึงบ้านหลิวลู่ในบ่ายวันรุ่งขึ้น ตอนนี้หลิวลู่ยังคงอยู่ในอาการโคม่า
“อาจารย์อิ๊นอิ๊น ท่านกลับมาแล้วหรือเจ้าคะ”
“ท่านดูสิ ลูกสาวฉันเป็นอะไรไป”
“ตั้งแต่กลับมาเมื่อวาน ก็ไม่ยอมตื่นเลย”
เฉินอิ๊นอิ๊นเงยหน้าขึ้น มองด้วยความฉงน มันเป็นไปไม่ได้ที่จะโคม่าไม่ตื่นขนาดนี้
นางรีบเดินเข้าบ้าน มาถึงตัวหลิวลู่ ดึงมือของนางออกมา แล้วส่งพลังปีศาจสายหนึ่งเข้าไปตรวจดู
ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง
นางเพิ่มพลังมากขึ้น ใช้พลังโดยตรงสลายคาถานอนหลับภายในร่างของหลิวลู่ทันที
ครู่ต่อมา ดวงตาของหลิวลู่ขยับ ก่อนจะลืมตาขึ้นมา เมื่อเห็นเฉินอิ๊นอิ๊นและแม่ของตัวเองชัด ๆ นางก็ร้องไห้โฮออกมาทันที
“แม่!”
“อิ๊นอิ๊น ฉันคิดว่าฉันคงไม่ได้เจอพวกเธออีกแล้ว”
“ฮือ ๆ ๆ ๆ!”
เสียงของหวังปิงดังมาจากชั้นล่าง เฉินอิ๊นอิ๊นบอกให้หลิวลู่ไปอาบน้ำก่อน เพื่อชำระล้างสิ่งอัปมงคล วิญญาณศพของจางต้าฝู่ถูกทำลายไปแล้ว ดังนั้นสัญญาเลือดก็หายไปเอง การแต่งงานกับวิญญาณก็ไม่มีอีกต่อไป
พอลงไปชั้นล่าง หวังปิงก็รีบเดินเข้ามาหา
“น้องสาว~”
“เหนื่อยจะตายเลย ไปที่สถานีตำรวจ ให้ปากคำอยู่ตั้งสี่ชั่วโมงเต็ม ฉันจำหน้าคนที่ทำให้พวกเราสลบ กับพวกคนของตระกูลจางที่ขวางพวกเรา ได้หมดทุกคน สถานีตำรวจจัดการอบรมทั้งหมู่บ้าน หลานชายของจางต้าฝู่กับแม่สื่อผีคนนั้นต้องถูกตัดสินลงโทษ ส่วนไอ้หมอผีบ้านั่น แปลกมาก ไม่เห็นศพของมัน มีแต่เสื้อผ้า”