หวังปิงรับกุญแจรถมา อิ๊นอิ๊นขึ้นรถ ครอบครัวเจ้าบ่าวอยู่บนภูเขาอีกฝั่งหนึ่ง เดินไปไม่ทัน ต้องขับรถไป
ไม่นานพวกเขาก็มาถึงหมู่บ้านบนภูเขา ยังไม่ทันถึงจุดหมาย ก็ได้ยินเสียงร้องของหลิวลู่
"ปล่อยฉันนะ!"
"ฉันไม่เข้าโลง!"
"ช่วยด้วย!"
หลิวลู่แทบจะพังทลาย เธอไม่คิดว่าลุงป้าน้าอาที่เลี้ยงเธอมาตั้งแต่เด็กจะขายเธอเพราะเงินไม่กี่พันหยวน อิ๊นอิ๊น ฉันคงเรียนจบพร้อมกับพวกเธอไม่ได้แล้ว
ในขณะที่เธอกำลังจะสิ้นหวัง จู่ ๆ ก็มีเสียงเครื่องยนต์ดังมาจากหน้าประตู
อิ๊นอิ๊นพูดเสียงเรียบ: "ขับพุ่งเข้าไปเลย รถฉันชดใช้เอง!"
หวังปิงพยักหน้า สายตามองตรงไปข้างหน้า มีคนออกมาขวางหลายคน แต่เขาก็ไม่ยอมดับเครื่อง เพราะเขารู้ว่าพวกนี้หวงชีวิต
รถพุ่งเข้าไปในห้องพิธีจนหยุด หลิวลู่มีสีหน้าเหมือนรอดตาย เพราะเธอรู้ว่าอิ๊นอิ๊นจะต้องพาเธอออกไปแน่
อิ๊นอิ๊นรีบเปิดประตู ลงจากรถ จ้องทุกคนด้วยความโกรธเกรี้ยว
"ปล่อยเธอเดี๋ยวนี้"
"ฉันบอกพวกแกไว้ ฉันแจ้งตำรวจแล้ว วันนี้ใครกล้าทำเรื่องงมงายพวกนี้ ก็โดนจับไปขังซะ ถ้าใครแค่มามุงดู ก็รีบออกไปซะ จะได้ไม่ถูกจับเป็นพวกเดียวกับพวกมัน ไม่ใช่แค่ขังไม่กี่วันเท่านั้นนะ"
บางคนได้ยินว่าแจ้งตำรวจแล้ว ก็พากันล่ำลาและจากไป เพราะในหมู่พวกเขาก็มีลูกหลานที่ทำงานและเรียนหนังสืออยู่ต่างถิ่น