สุดท้ายเฉินอิ๊นอิ๊นก็เสนอว่า หลินอานซีสามารถพิมพ์เนื้อเพลงออกมา แล้วให้ทั้งชั้นคัดเลือก ใครร้องดีก็ให้คนนั้นเป็นนักร้องนำ
หลังคุยกันเสร็จ สี่คนก็กลับขึ้นเตียงของตัวเอง
เฉินอิ๊นอิ๊นเพิ่งจะเปิด QQ ก็เห็นข้อความมากมายในกลุ่ม ล้วนพูดถึงเรื่องวันครบรอบโรงเรียน หลินอานซีเป็นกรรมการฝ่ายกิจกรรมของชั้นเรียน และยังเป็นคนของฝ่ายกิจกรรมของคณะอีกด้วย เธอจึงยุ่งมาก
พวกเธอแค่ทำตามคำสั่งที่ได้รับ ชีวิตก็ผ่านไปอย่างสุขสบาย
เหลืออีกครึ่งเดือนก็จะถึงวันครบรอบโรงเรียนร้อยปี
ในที่สุดทั้งชั้นก็ได้เริ่มร้องเพลงประสานเสียง การร้องครั้งแรกนั้นวุ่นวายสุด ๆ
จนถึงวันที่เจ็ด เสียงร้องประสานถึงจะเริ่มเข้าที่
วันนี้หลินอานซีอารมณ์ดีเป็นพิเศษ เธอจึงอยากซ้อมอีกสักรอบ
แต่แล้วเสียงเคาะประตูอย่างรุนแรงก็ดังขึ้นจากนอกประตู
“ยังร้องอีกเหรอ?”
“ร้องอย่างกับหมูตาย ฟังไม่ได้เรื่อง!”
เสียงที่ไม่เป็นมิตรหลายเสียงดังขึ้น หญิงสาววัยรุ่นห้าคนเดินเข้ามาจากนอกประตู
เพื่อนร่วมชั้นหลายคนเริ่มโกรธ นี่คือผลงานที่พวกเขาตั้งใจฝึกฝนมา กลับถูกว่าเช่นนี้
หลินอานซีรีบปลอบทุกคน พูดว่า “ไม่ต้องร้อน รีบไปเจรจาให้”
หลินอานซีหันไปมองทั้งห้าคน เธอรู้จักพวกเธอ พวกเธอเป็นรุ่นพี่ปีสอง พวกเธอหลายชั้นเรียนรวมตัวกันเต้นระบำหงส์สี่ตัว และยังมีสาวคนหนึ่งที่เล่นเปียโน
เธอเดินเข้าไปเจรจา พูดด้วยความเกรงใจ