เฉินเป่าจูเป็นคนแรกที่เห็น จนกระทั่งมีคนโพสต์รูปออกมา เธอจึงร้องกรี๊ดออกมาด้วยความตกใจ
"กรี๊ดดดดด!"
"ซ่ง...ซ่งฉีตายแล้วเหรอ?"
เฉินอิ๊นอิ๊นเพิ่งออกมาจากห้องน้ำ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูรูป
เห็นเพียงซ่งฉีสวมชุดหงส์ขาว เหยียดขาตรง นอนราบอยู่กลางเวที ใต้แสงไฟที่รวมจ้อง จ้องตาเบิกกว้างขึ้นไปบนเวที
ชั่วขณะหนึ่ง ทั้งโรงเรียนก็แตกฮือ ครูจะห้ามก็ห้ามไม่ได้ บนบอร์ดมหา’ลัยยิ่งถกเถียงกันอย่างดุเดือด
หลิวลู่และเฉินเป่าจูรู้สึกหวาดกลัว เพราะพวกเธอเคยเผชิญกับสิ่งลี้ลับมาก่อน ซ่งฉีคนนี้มีเรื่องบาดหมางกับพวกเธอ จะกลายเป็นผีมาหาพวกเธอหรือเปล่านะ
ทั้งสองคนหันมามองเฉินอิ๊นอิ๊นพร้อมกัน เห็นเพียงเธอขมวดคิ้ว ดูเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง
"อิ๊นอิ๊น เธอกำลังคิดอะไรอยู่?"
"เธอจะกลายเป็นผีมาหาพวกเราไหมเนี่ย?"
เสียงสั่นเทาของหลิวลู่ดังขึ้น เฉินอิ๊นอิ๊นเงยหน้าขึ้น พูดเสียงไม่ดีว่า "ก็ไม่ใช่เธอฆ่าเธอสักหน่อย หนี้มีเจ้าของ ใครฆ่าเธอ ไปหาคนนั้น มาหาพวกเธอทำไม"
หลินอานซีที่อยู่ข้างๆ พยักหน้าสนับสนุน
"ใช่ๆ ก็แค่มีปากเสียงกันเอง"
"ก็แค่เถียงกันนิดหน่อย จะถึงกับฆ่าเธอได้ยังไง"
เธอปีนขึ้นเตียงพลางพูด "รีบนอนเถอะ พรุ่งนี้เช้ายังมีเรียนอีก"
"ง่วงจะแย่แล้ว"
เฉินอิ๊นอิ๊นปิดไฟ ห้องพักก็พลันมืดลง เสียงจากทางเดินก็ค่อยๆ เบาลง