"ซีซีล่ะ?"
เฉินอิ๊นอิ๊นถามอย่างอยากรู้ ข้ามองไปทั่วงานก็ไม่เห็นหลินอานซี
หลิวลู่ส่ายหน้า "ไม่รู้สิ เมื่อกี้ยังอยู่ตรงนี้เลย"
ระหว่างที่ทั้งสามคนกำลังมองหาอยู่นั้น ด้านหลังเวทีก็ดังเสียงกรีดร้องออกมา
"แย่แล้ว เกิดเรื่องขึ้นแล้ว"
"ไปดูกัน!"
เฉินอิ๊นอิ๊นวิ่งนำไปก่อน พอมาถึงด้านหลังเวที ก็เห็นชายสองหญิงสามนั่งตัวสั่นระริกอยู่ข้างๆ
หลินอานซีเห็นร่างของเฉินอิ๊นอิ๊น ราวกับเห็นพระผู้ช่วยให้รอด
"อิ๊นอิ๊น!"
"ไม่ใช่พวกเรานะ พวกเราวิ่งหนีเข้ามาหลบ แล้วเขาก็...เหมือนเป็นโรคลมชัก น้ำลายฟูมปาก แล้วก็ล้มลง ฉัน...ฉันไปจับชีพจรเขา เหมือนไม่เต้นแล้ว"
"เขา...เขาตายหรือเปล่า"
คนอื่นๆ ที่อยู่ตรงนั้นก็พยักหน้า ยืนยันว่าหลินอานซีไม่ได้พูดโกหก
เฉินอิ๊นอิ๊นรู้ดีว่าเธอไม่ได้โกหก เธอทั้งน้ำตานองหน้า หน้าซีดไร้สีเลือด ตกใจจนพูดจาไม่เป็นภาษา
ตอนนี้มีทางเดียวคือแจ้งตำรวจ เธอจะไม่ไปยุ่งกับศพ เพื่อไม่ให้กระทบการตรวจของแพทย์นิติเวช
เธอถอนหายใจ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรแจ้งตำรวจ
ไม่นาน ทั้งงานก็เริ่มวุ่นวาย มีทั้งผู้บริหารโรงเรียน อาจารย์ที่ปรึกษา และตำรวจ พวกเธอถูกแยกตัวไปสอบปากคำ
โชคดีที่โรงเรียนติดกล้องวงจรปิดทั่วทุกที่ เพื่อเตรียมงานครบรอบร้อยปี ประกอบกับมีคนตาย กล้องบันทึกภาพไว้ได้ว่าพวกเธอไม่ได้พูดโกหก แต่กล้องไม่สามารถบันทึกวิญญาณได้ เห็นเพียงภาพพวกเธอวิ่งและกรีดร้องเท่านั้น