เฉินอิ๊นอิ๊นเห็นสิ่งนั้นในวิดีโอ ใช่จริง ๆ ว่าซ่งฉีใช้มือบีบคอพานพานจนตาย จากนั้นยังมองไปที่กล้องแล้วพูดประโยคหนึ่ง
“ฉันมาแก้แค้นแล้ว”
เธอยื่นโทรศัพท์ให้หลินอานซี เงยหน้านิ่วคิ้วมองอีกฝ่าย
ถามด้วยสีหน้าจริงจัง “อานซี บอกฉันตามตรง หลังจากการโต้เถียงกับซ่งฉีบนบอร์ดครั้งก่อน เธอยังทำอะไรกับเธอเป็นการส่วนตัวอีกไหม?”
“หรือว่า พวกเธอทำอะไรกัน?”
หลินอานซีมีสีหน้าตกใจเล็กน้อย เธอส่ายหน้าซ้ำ ๆ
“ไม่ ฉันไม่ได้ทำ ฉันไม่ได้ทำ!”
เฉินอิ๊นอิ๊นมองท่าทางของเธอแล้วก็เข้าใจบางอย่างขึ้นมาทันที จึงพูดขึ้นว่า “อานซี บางครั้งการกลั่นแกล้งไม่ได้มีเพียงแค่การใช้มือ แต่คำพูดและการใส่ร้ายก็สามารถทำให้คนคนหนึ่งเสียชีวิตได้เหมือนกัน”
หลินอานซีได้ยินดังนั้นก็ร้องไห้ออกมาอีกครั้ง
“ไม่ ไม่ใช่ฉัน ฉันไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น รูปก็ไม่ใช่ฉันตัดต่อ คำที่ว่าเธอถูกชายแก่เลี้ยงก็ไม่ใช่ฉันเขียน ฉันแค่…แค่…”
เฉินอิ๊นอิ๊นถามเสียงดัง
“แค่อะไร?!”
หลินอานซีร้องไห้กล่าวว่า “ฉันแค่ไปช่วยปิดกระทู้บนบอร์ดให้มันโด่งดังขึ้นเอง!”
“ทีหลังก็ถูกผู้ดูแลแบนไปแล้ว!”
“ในกลุ่มแชตของโรงเรียน กลุ่มแซวคนอื่น ก็ไม่ใช่ฉันส่ง ทำไมเธอถึงเจาะจงมาหาฉัน”
เฉินอิ๊นอิ๊นถอนหายใจ แล้วถาม “งั้นเธอรู้ไหมว่ารูปกับข่าวที่ว่าเธอถูกผู้ชายป่าเลี้ยงใครเป็นคนทำ?”
“เป็นคนในชมรมติดต่อวิญญาณของพวกเธอหรือเปล่า?”