หลินอานซีรู้สึกไม่พอใจ ปากยื่นออกมา
พูดอย่างโกรธๆ: "ฉันก็แค่เป็นห่วงเธอนะ"
"เธอจะโกรธขนาดนั้นทำไมกัน?"
"ช่างเถอะ หวังดีแต่มันกลับได้ร้าย!"
"ไม่ยุ่งแล้ว กินข้าว!"
เฉินอิ๊นอิ๊นรีบปลอบ: "ลู่ลู่ต้องเจออะไรแน่ๆ คงเป็นเรื่องที่บ้าน เย็นนี้ฉันจะหาโอกาสไปถามเธอเอง"
"เธออย่าไปคิดมากเลยนะ"
หลินอานซีพยักหน้า เธอไม่ใช่คนใจแคบขนาดนั้น เธอยังเป็นห่วงหลิวลู่เหมือนเดิม
บ่ายสามโมง เรียนจบแล้ว เฉินอิ๊นอิ๊นดึงหลิวลู่ไปนั่งที่ม้านั่งริมแม่น้ำ
ถามตรงๆ เลย: "ลู่ลู่ ที่บ้านเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นหรือเปล่า?"
"ฉันจำได้ว่าเธอเคยบอก พ่อเธอไม่สบายมานานแล้ว"
"ถ้าเป็นเรื่องค่าแพทย์ ฉันให้เธอยืมได้นะ……"
หลิวลู่ก้มหน้าลง นิ่งเงียบเป็นเชิงยอมรับ
เฉินอิ๊นอิ๊นถอนหายใจโล่งอก เธอยังคิดว่าหลิวลู่เจอผีเข้าเสียอีก
"ต้องใช้ค่าแพทย์เท่าไหร่?"
หลิวลู่อ้าปากจะพูด แต่เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ แล้วพูดอย่างหดหู่: "อิ๊นอิ๊น เธอก็แค่นักเรียน ฉันบอกเธอไปก็ไม่มีประโยชน์"
เฉินอิ๊นอิ๊นหยิบโทรศัพท์ออกมา โชว์ยอดเงินในวีแชตให้หลิวลู่ดู แล้วพูดอย่างมั่นใจ
"พอไหม?"
หลิวลู่เงยหน้า ตกใจสุดขีด
"อิ๊นอิ๊น เธอ……"
เฉินอิ๊นอิ๊นรีบพูด: "เธอเขียนใบกู้ให้ฉันก็พอ ต่อไปพอเธอทำงาน ก็ผ่อนส่งคืนฉันทุกเดือนก็ได้"
"ยังไงเงินก้อนนี้ก็เป็นค่าสินสอดของฉัน"