เฉินเป่าจูนอนอยู่บนเตียง ถอนหายใจยาว
“เฮ้อ เหลือฉันคนเดียวในห้องพักเหรอ”
“อิ๊นอิ๊นต้องไปหาคู่หมั้นของเธอแน่ๆ เลย~”
“ลู่ลู่ล่ะ~”
หลิวลู่แลกสายตากับเฉินอิ๊นอิ๊น แล้วพูดว่า “ฉัน... พ่อฉันป่วยเข้าโรงพยาบาล ฉันต้องกลับไปดูแลแทนแม่”
เฉินเป่าจูไม่ได้คิดอะไร พูดว่า
“ได้เลย พวกเธอวางใจได้ ฉันจะดูแลห้องพักอันเปี่ยมรักของเราเอง~”
หลิวลู่กับเฉินอิ๊นอิ๊นเดินออกไปพร้อมกัน สุดท้ายไปเจอกันที่หน้าโรงเรียน
หลิวลู่บอกว่าเข้าหมู่บ้านของเธอต้องต่อรถหลายต่อ ดังนั้นเฉินอิ๊นอิ๊นจึงควักเงินจ้างรถเก๋งส่วนตัวที่วิ่งรับส่งแบบเหมาเป็นเที่ยวไป-กลับ พอเห็นหน้าคนขับชัดๆ เธอก็เผลอกระตุกมุมปาก
นี่มันไม่ใช่ทหารปีศาจอ้วนที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าวังของเธอหรือไง?
ได้ยินว่าอยู่ในระดับเดียวกับเหรินตง
“คุณเฉินอิ๊นอิ๊นใช่ไหม”
ทหารปีศาจอ้วนทำเป็นไม่รู้จัก พูดแข็งๆ
เฉินอิ๊นอิ๊นงงไปเล็กน้อย หรือว่าตัวเองจำคนผิด?
“ใช่ ฉันเอง นายคือคนขับที่ฉันจองไว้เหรอ”
ทหารปีศาจอ้วนพยักหน้า พูดว่า “ครับ ผมชื่อหวังปิง อายุแก่กว่าพวกคุณไม่กี่ปี เรียกผมว่าพี่หวังก็ได้”
หลิวลู่กอดกระเป๋า สาวเข้าไปใกล้เฉินอิ๊นอิ๊น แล้วกระซิบถาม
“อิ๊นอิ๊น คนนี้ไว้ใจได้ไหมเนี่ย”
“ฉันรู้สึกว่าเขาดูน่ากลัวมากเลย”
เฉินอิ๊นอิ๊นกลอกตาไปมา ถึงคนนี้จะหน้าตาเหมือนทหารปีศาจอ้วนคนนั้น แต่บนตัวไม่มีกลิ่นอายปีศาจแม้แต่นิดเดียว เป็นมนุษย์เต็มร้อย คงจะจำคนผิดไปจริงๆ