วันรุ่งขึ้น เที่ยงวัน
เฉินเป่าจูเพิ่งตื่นจากฝันร้าย เหงื่อท่วมตัวทั้งตัว เมื่อคืน เธอเห็นอะไร!
เห็นเฉินอิ๊นอิ๊นดูดซับความอาฆาตของหลิวหรูเยียน ทำให้ตัวของอิ๊นอิ๊นเต็มไปด้วยกลิ่นอายปีศาจ
ม่านถูกเปิดออก เผยให้เห็นใบหน้ายิ้มแย้มของเฉินอิ๊นอิ๊น
"เป่าจู ตื่นแล้วเหรอ?"
เฉินเป่าจูกรี๊ดออกมา
"อิ๊นอิ๊น เธอ...เธอเป็นคนหรือผีกันแน่?"
เฉินอิ๊นอิ๊นขำไม่ออก พูดว่า: "เธอว่าไงล่ะ ฉันมีเงา เดินไปมาใต้แสงอาทิตย์ เธอว่าฉันเป็นคนหรือผี"
"เป่าจู ไม่ต้องกลัว ฉันแค่มีวิธีฝึกที่ต่างจากคนอื่น ส่วนรายละเอียด ฉันไม่สะดวกบอก"
"เธอเข้าใจไหม?"
เฉินเป่าจูลูบมือของเฉินอิ๊นอิ๊น ความอบอุ่นส่งผ่านมา เธอพยักหน้า
"อื้ม อิ๊นอิ๊น"
"แล้วหลิวหรูเยียนไปแล้วหรือยัง?"
เฉินอิ๊นอิ๊นพยักหน้า พูดว่า: "อื้ม ถูกยมทูตพาไป ส่วนจงปิน ฉันให้คนส่งกลับไปแล้ว"
"แบบนี้เราไม่ต้องได้ยินเสียงเพลงผีอีกแล้วใช่ไหม?"
เฉินเป่าจูถามด้วยความตื่นเต้น
เฉินอิ๊นอิ๊นพยักหน้าหงึกๆ พูดว่า: "ไปเถอะ ถ้าไม่กินข้าวเที่ยงอีก เดี๋ยวบ่ายต้องอดเรียน"
...
หนึ่งเดือนต่อมา กลับมาเป็นสุดสัปดาห์อีกครั้ง
เฉินอิ๊นอิ๊นไม่คิดจะกลับบ้าน แต่นัดกับเฉินเป่าจูและหลินอานซีไปเดินเล่น ส่วนหลิวลู่บอกว่าที่บ้านมีธุระ ต้องกลับไปเที่ยวหนึ่ง
เธอยังรีบไปขออนุญาตพ่อแม่และมู่ลั่วไปตั้งแต่เช้า ทั้งสองฝ่ายตกลง และยังโอนเงินหยวนให้เธอด้วย