เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็ยังคงตอบกลับไป
[ฉันหาทางไว้แล้ว คืนนี้จัดการได้]
[รอหลังเที่ยงคืน]
เฉินเป่าจูส่งสติกเกอร์รูปหน้าตาสื่อความหมายว่าเข้าใจ เธอเดาว่าเฉินอิ๊นอิ๊นคงใช้เส้นสายในใต้โลกอีกแล้ว
เธอตื่นเต้นจนนอนไม่หลับ ตั้งแต่เด็ก ๆ เธอรู้สึกอยากรู้อยากเห็นเรื่องพวกนี้เป็นพิเศษ ถ้าไม่ใช่เพราะพ่อแม่ไม่ยอมให้เธอเป็นหมอผีทรงเจ้า เธอคงไปเรียนกับคุณยายตั้งแต่เนิ่นนานแล้ว
เที่ยงคืนตรง เฉินอิ๊นอิ๊นลุกขึ้นลงจากเตียง เฉินเป่าจูก็เปิดม่านผ้าขึ้นพร้อมกัน กระซิบถาม
"อิ๊นอิ๊น ออกเดินทางเลยไหม?"
"วางใจได้ พวกเธอหลับกันหมดแล้ว"
เฉินอิ๊นอิ๊นพยักหน้า ทั้งสองค่อย ๆ ย่องออกจากห้องนอน มุ่งหน้าไปชั้นห้า
ประตูห้อง 502 เปิดออก ใกล้ระเบียงมีหญิงสาวชุดเดรสสีขาวนั่งอยู่
"หลิวหรูเยียน?"
หญิงสาวหันกลับมา ใบหน้าซีดเผือด
"ฉันสวยไหม?"
"พี่บินบอกว่า เขาชอบฉันใส่ชุดขาวที่สุด"
เฉินอิ๊นอิ๊นพยักหน้า หลิวหรูเยียนสวยจริง ๆ มีความงามแบบดอกไม้ขาวที่อ่อนแอและน่าสงสาร
เธอกระแอมเสียงหนึ่ง แล้วพูดว่า "อย่างไรก็ตามคนกับผีต่างทางกัน ฉันให้เวลาเธอครึ่งชั่วโมง เธอควรพูดสิ่งที่อยากพูดให้หมด เธอตายไปแล้ว นี่คือความจริงที่เปลี่ยนไม่ได้"
หลิวหรูเยียนไม่พูดอะไร เอาแต่แต่งตัวหน้ากระจก
เฉินเป่าจูกระซิบข้างหูเฉินอิ๊นอิ๊น
"อิ๊นอิ๊น เธอจะรักษาสัญญาไหมนะ ถ้าเกิดเธอคลั่งแล้วฆ่าจงปินตาย เราจะกลายเป็นคนช่วยไม่ได้หรือไง?"