“ฉันแค่เห็นว่าเจ้าก็ทุกข์เพราะความรัก ก่อกรรมแบบนี้ขึ้นมา ฟ้ามีเมตตาต่อชีวิต เห็นใจเจ้า ฉันจึงยอมให้คำขอหนึ่งข้อได้ แต่ไม่ใช่เหตุผลให้เจ้ามาตั้งเงื่อนไขตามอำเภอใจ!”
“หากเจ้ายังดื้อดึง อย่าหาว่าฉันไม่ไว้หน้า ฉันจะตีเจ้าให้สลายทั้งวิญญาณ หมดโอกาสเกิดใหม่ในชาติหน้า”
หลิวหรูเยียนก้มหน้าลง ร้องไห้อย่างเจ็บปวด เสียงร้องไห้ของวิญญาณในคืนที่เงียบสงัดช่างน่าขนลุกยิ่งนัก
“ขอแค่คุณพาบินเกอมาให้ฉันพบ ฉันยอมไปรับโทษที่ปรภพ”
เฉินอิ๊นอิ๊นตอบตกลง เพราะนางศึกษาทางวิญญาณอยู่แล้ว วิญญาณที่มีความแค้นแบบนี้คืออาหารชั้นดีสำหรับนาง แค่ถึงวินาทีสุดท้ายนางจะดูดพลังวิญญาณของหลิวหรูเยียน พลังของนางก็จะแข็งแกร่งขึ้นอีก
อันที่จริงดูดทันทีก็ได้ เหมือนวิญญาณใหญ่กินวิญญาณเล็ก แต่พลังแบบนั้นไม่บริสุทธิ์ และทั้งสองฝ่ายต้องสูญเสียพลังมหาศาล สุดท้ายพลังที่เหลือก็แทบไม่มี ไม่คุ้มค่า
“บอกฉันมา เขาชื่ออะไร มีที่อยู่ละเอียดที่สุด”
หลิวหรูเยียนส่ายหัว “ฉันแค่รู้ว่าเขาชื่อจง ชื่อจงปิน เป็นคนอำเภอเว่ยเซี่ยน เขตตะวันออก แต่ที่อยู่จริงฉันไม่รู้!”
อะไรนะ!
แบบนี้มันเหมือนงมเข็มในมหาสมุทรชัด ๆ
เฉินอิ๊นอิ๊นเริ่มเสียใจ รู้งี้ตีหลิวหรูเยียนให้สลบไปเลยดีกว่า
แต่พอรับปากไปแล้วก็ต้องทำให้สำเร็จ ไม่งั้นนางจะเอาหน้าไปไว้ไหนในโลกวิญญาณ โดยเฉพาะนางเป็นถึงฮองเฮาแห่งแดนใต้