เชวี่ยซือหลินไม่ได้ตอบ การเดินทางไปทำงานครั้งนี้เขาทำงานล่วงเวลาอย่างหนักจริง ๆ ก็เพื่อจะได้พบเสิ่นซีสักครั้งก่อนเธอกลับเมืองอวิ๋น
เสิ่นซีเห็นสีหน้าของเขาก็พอเดาได้คร่าว ๆ
“ชีพจรของคุณเต้นเร็วแต่ไร้กำลัง พลังหัวใจพร่องสลาย หยินในตับพร่อง ม้ามอ่อนแอจนเหนื่อยล้า ต่อไปห้ามทำแบบนี้อีกนะ”
เชวี่ยซือหลินตั้งใจฟังเธอกำชับ น้ำเสียงแฝงความน่าสงสารอยู่เล็กน้อย “ถ้าอย่างนั้น คุณหมอเทวดาตัวน้อยของผมจะรักษายังไงดีครับ”
“พรุ่งนี้เช้าฉันจะไปจัดยาให้คุณสักหน่อย ต่อไปห้ามโต้รุ่งแบบนี้อีก”
“รู้แล้วครับ ผมจะฟังคุณทุกอย่าง”
ในตอนนั้นเอง หน้าจอโทรศัพท์ของเสิ่นซีสว่างขึ้น เธอหยิบขึ้นมาดู พบว่าเวินซวี่ส่งข้อความมา
【คุณหนูเสิ่น คุณชายเชวี่ยลงจากเครื่องบินก็ตรงไปที่หลานวานเลย ยังไม่ได้ทานข้าว ผมสั่งอาหารมาส่งที่บ้านคุณแล้ว รบกวนช่วยรับด้วยครับ】
เสิ่นซีรีบตอบกลับไป【ได้ค่ะ】
วางโทรศัพท์แล้ว เสิ่นซีก็ลุกไปชงชาดอกไม้มาถ้วยหนึ่ง
“ดื่มชาดอกไม้สักหน่อย จะได้อุ่นท้อง”
“ขอบคุณนะซีซี”
ไม่นานนัก เสียงกริ่งหน้าประตูก็ดังขึ้น เสิ่นซีลุกไปรับอาหารที่มาส่ง
“พี่หลิน รีบมากินเถอะ ต้องบอกเลยว่าผู้ช่วยของพี่ได้คะแนนเพิ่มแล้ว”
เชวี่ยซือหลินเองก็คาดไม่ถึงว่าเวินซวี่จะสั่งอาหารมาส่งถึงบ้านเสิ่นซี เขาลุกขึ้นเดินไปนั่งที่โต๊ะอาหาร
เสิ่นซีนำอาหารออกมา เวินซวี่สั่งอาหารกวางตุ้งจากร้านชื่อดังในเมืองหลวง “รีบกินเถอะ”
“ซีซีอยู่กินเป็นเพื่อนผมหน่อยได้ไหมครับ”
“คืนนี้ฉันกินไปเยอะแล้ว ท้องยังอิ่มอยู่เลย แต่ฉันจะนั่งอยู่ตรงนี้เป็นเพื่อนคุณนะ”