เดิมทีเสิ่นซีไม่ได้เขินอาย แต่พอเชวี่ยซือหลินพูดเช่นนั้น ใบหูของเธอก็แดงระเรื่อขึ้นมา
ทั้งสองมาถึงห้องดูหนัง เชวี่ยซือหลินยื่นรีโมตให้เธอ “หลังจากดูหนังครั้งก่อน ผมให้คนไปหาหนังสยองขวัญมาหลายเรื่อง ลองดูสิว่าอยากดูเรื่องไหน”
เสิ่นซีรับรีโมตมา “ได้เลย ฉันเลือกเองนะ”
ระหว่างนั้น เชวี่ยซือหลินเดินไปหยิบขนมถุงหนึ่งจากในตู้ “ให้คนเตรียมไว้ ไม่รู้ว่าคุณจะชอบไหม”
พอเห็นขนม เสิ่นซีก็ยิ้มมุมปาก “พี่หลิน ดีจังเลย พี่เข้าใจฉันที่สุด”
สุดท้ายเสิ่นซีเลือกหนังต่างประเทศเรื่องหนึ่งที่เพิ่งเข้าฉายเมื่อไม่นานมานี้
“พี่หลิน เริ่มแล้วนะ”
“อืม”
เสิ่นซีกดเล่น จากนั้นก็หยิบมันฝรั่งทอดถุงหนึ่งออกมาจากถุงขนม
“นี่ ลองกินสักแผ่นสิ รสวาซาบิอร่อยมากเลยนะ”
ก่อนหน้านี้เชวี่ยซือหลินไม่เคยกินมันฝรั่งทอดอะไรพวกนี้มาก่อน เขารับมาวางเข้าปาก
ไม่คิดเลยว่า...จะอร่อยใช้ได้เหมือนกัน
เสิ่นซีมองสีหน้าของเขาแล้วหยอกว่า “พี่หลิน นี่เป็นครั้งแรกที่กินมันฝรั่งทอดใช่ไหม เป็นยังไงบ้าง รสชาติไม่เลวเลยใช่ไหมล่ะ
ถึงมันฝรั่งทอดจะให้พลังงานสูงไปหน่อย แต่กินบ้างเป็นครั้งคราวก็ได้ เพราะกินแล้วมีความสุขมาก ฮิ ๆ”
เชวี่ยซือหลินหยิบขึ้นมาอีกแผ่นแล้วใส่ปาก “จริงด้วย ไม่เลวเลย”
เห็นดังนั้น เสิ่นซีก็รีบเปิดโคล่าสองขวด “นี่ ลองดื่มอันนี้อีกสักอึกสิ มีความสุขสุด ๆ เลยนะ”
เชวี่ยซือหลินรับโคล่ามา เงยหน้าขึ้นเล็กน้อยแล้วดื่มไปอึกหนึ่ง
ฟองซ่าระเบิดซู่บนปลายลิ้น ทิ้งความเย็นหวานจาง ๆ ไหลลื่นลงไปตามลำคอ ปะทะเข้ากับรสเค็มหอมและสัมผัสกรอบกรุบของมันฝรั่งทอด