หลินเซี่ยงหนานกระแอมอย่างกระดากใจ ก่อนจะเดินไปจอดจักรยานเงียบ ๆ
ระหว่างที่หูเหม่ยลี่เจรจากับอาสะใภ้รองคนนั้น หลินเซี่ยงหนานก็ไม่ได้พูดสักคำ ที่สำคัญคือไม่มีโอกาสให้พูดด้วย หูเหม่ยลี่คุยไม่กี่ประโยคก็จัดการตกลงเรื่องนี้กับอีกฝ่ายเรียบร้อย
“คืนนี้จ่ายมัดจำไปก่อน 100 หยวน พรุ่งนี้เช้าเสี่ยวหนานไปส่งมอบงานที่หน่วยงานพร้อมชุ่ยชุ่ย แล้วค่อยจ่ายอีก 500 หยวนที่เหลือ พวกคุณว่าไง?”
“ได้ เอาตามนี้ พรุ่งนี้เช้าให้เสี่ยวหนานไปรอที่หน้าร้านอาหารรัฐวิสาหกิจแถบเขตตะวันตกก็พอ”
งานที่สถานีรับซื้อของเก่าของหลิวหงซานยังต้องใช้เงินถึง 500 หยวน งานที่ร้านอาหารรัฐวิสาหกิจแห่งนี้ดูมีหน้ามีตากว่า ราคาก็อยู่ที่ 600 หยวนตามตลาด
ครอบครัวนี้ปล่อยข่าวว่าจะขายงาน จนกระทั่งขายออกไปได้ ใช้เวลาไม่ถึงวัน
ส่วนหูเหม่ยลี่ ตั้งแต่ได้ยินข่าวจนถึงควักเงินซื้องาน ใช้เวลาแค่ชั่วโมงเดียว
เพราะฉะนั้นการซื้องานในยุคนี้จึงต้องอาศัยโชค
ก่อนหน้านี้หลินเซี่ยงหนานเดินวนเวียนอยู่หน้าโรงงานต่าง ๆ คอยดูประกาศรับคน ทำทุกวันก็เอาแต่ถามไถ่เรื่องคนขายงาน แต่ก็ยังไม่ได้งานมาสักตำแหน่ง
พอโชคเข้าข้างขึ้นมา เรื่องงานก็ลงตัวทันที
หูเหม่ยลี่จ่ายเงินมัดจำออกไปแล้ว ตอนขากลับถึงได้ถามป้าสะใภ้ใหญ่ “อู๋ชุ่ยชุ่ยก็แค่ท้องไม่ใช่เหรอ? ให้คนมาทำแทนชั่วคราวก็ได้นี่ ทำไมถึงคิดจะขายงานล่ะ?”
เมื่อกี้เธอรีบร้อนอยากซื้องาน เลยไม่ได้ถามอะไรให้มาก ตอนนี้ถึงค่อยมีอารมณ์นั่งเมาท์
ธุรกิจตั้งหลายร้อยหยวน ถ้าป้าสะใภ้ใหญ่ไม่สืบถามให้ชัด จะกล้าเป็นคนกลางช่วยเชื่อมเรื่องได้ยังไง