ตอนทำแผล กู้เจิ้นกั๋วรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะว่า วันรุ่งขึ้นจะไปทำงาน
แต่พอเช้าวันต่อมา เขาลืมตาตื่นและรู้สึกตัวขึ้นมา ก็ปวดเมื่อยไปทั้งตัวทันที แถมยังเกียจคร้านจนไม่อยากขยับเขยื้อน
ยามเช้าของฤดูร้อนเป็นช่วงที่อากาศเย็นสบายที่สุด เหมาะแก่การนอนเป็นที่สุด กู้เจิ้นกั๋วรู้สึกว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงไปจนฟ้าดินสลายได้เลย
แต่เวลานี้ กู้โฉ่วนีกลับพูดด้วยความห่วงใยอยู่หน้าประตูว่า “เจิ้นกั๋ว วันนี้อยู่บ้านพักผ่อนให้ดีนะ แม่จะไปโรงงานวันนี้ เดี๋ยวช่วยลางานให้ลูกด้วย เสี่ยวตง เอาข้าวของเจิ้นกั๋วไปให้ถึงในห้อง รอเขาตื่นแล้วค่อยกิน”
พอเห็นไข่ 2 ฟองวางอยู่บนโต๊ะอาหาร กู้โฉ่วนีก็มองสวีเสี่ยวตงอย่างพอใจ ก่อนกำชับว่า “ปอกไข่ให้เรียบร้อยแล้วค่อยเอาไปให้สามีกิน เมื่อวานเจิ้นกั๋วลำบากมามากแล้ว ก็ควรบำรุงร่างกายให้ดี ไข่ของพ่อเธอก็ปอกให้เขาด้วย”
พอสวีเสี่ยวตงได้ยิน สีหน้าก็มืดครึ้มลงทันที เธอวางชามกระแทกโต๊ะดังตุบ
“หมายความว่ายังไง? กล้าทำหน้าแบบนั้นใส่แม่สามีเหรอ?”
“ไข่นี่พ่อแม่ฉันเอามาให้เด็ก ๆ บำรุงร่างกาย เจิ้นกั๋วกับพ่อก็โตขนาดนี้แล้ว ยังจะกล้าแย่งของกินกับเด็กอีกเหรอ?”
กู้โฉ่วนีด่ากลับอย่างไม่สะทกสะท้าน “เด็กสองคนที่เธอคลอดออกมาน่ะ เทียบกับเจิ้นกั๋วได้หรือไง? รีบเอาไข่ไปให้เจิ้นกั๋วสิ ไม่รู้จักรักสามีตัวเองบ้างเลย”
เมื่อก่อนสวีเสี่ยวตงจะไม่พอใจแค่ไหน ก็ต้องยอมทำตามอย่างว่าง่าย แต่ตอนนี้เธอไม่คิดจะกล้ำกลืนฝืนทนอีกแล้ว
เมื่อวานเธอเพิ่งเชิญคนบ้านสวีมาช่วย วันนี้จะยอมอ่อนข้ออีก แล้วที่ทำไปเมื่อวานก็ไม่เสียเปล่าหรือไง