ภายใต้สายตาตกตะลึงของตารอง หลินเซี่ยงหนานถือเคียวเดินจากไปอย่างสบายอกสบายใจ
ตอนนี้ในบ้านไม่มีใครอยู่ ยายรองกำลังซักผ้าอยู่ริมแม่น้ำ ส่วนเด็ก ๆ ในบ้านก็ไปเก็บรวงข้าวสาลีที่ตกหล่นอยู่ในนา
หลินเซี่ยงหนานพึ่งตัวเอง เดินเข้าครัวไปต้มน้ำร้อนอาบน้ำ พอจัดการธุระเสร็จ เธอก็กลับไปนอนบนเตียง ดึงผ้าห่มมาคลุมแล้วหลับกลางวัน
พอตื่นขึ้นมา เธอก็หาวหวอดพลางเดินออกจากห้อง แล้วเห็นยายรองตากผ้าเสร็จแล้ว กำลังต้มน้ำอยู่ในครัว รอให้น้ำเย็นลงก่อนจะเอาไปส่งที่นา
“กลับมาทำไมล่ะ? งานในนาเสร็จแล้วเหรอ?” ยายรองไม่รู้เลยว่าหลินเซี่ยงหนานนอนอยู่บ้านมาตลอด
“ยังไม่เสร็จค่ะ หนูเหนื่อยแล้ว เลยกลับมาพักก่อน” หลินเซี่ยงหนานรับกาน้ำมาถือเอง “ยายไม่ต้องเดินไปเดินมาหรอกค่ะ เดี๋ยวหนูเอาน้ำไปส่งที่นาให้”
“แม่เธอสั่งไว้ว่า...”
ยายรองพูดได้ครึ่งประโยค หลินเซี่ยงหนานก็ชิงพูดแทรกขึ้นมา “แม่หนูพูดไปเรื่อยค่ะ พรุ่งนี้หนูก็กลับแล้ว”
เรื่องลงชนบทน่ะเป็นไปไม่ได้หรอก กลับไปแล้วเธอจะหางานทำ ยังไงก็ต้องอยู่ในเมืองให้ได้
เธอมีความทรงจำตลอด 18 ปีที่ผ่านมา จึงเข้ากับหูเหม่ยลี่และญาติ ๆ ได้โดยไม่มีปัญหาอะไรมากนัก อีกอย่าง พอโตขึ้นนิสัยคนเราก็เปลี่ยนได้ ขอแค่ไม่เผยเรื่องมิติออกมา เธอก็ไม่มีทางถูกจับได้แน่นอน