วันแรกหลินเซี่ยงหนานไปงมหาปลากับลูกพี่ลูกน้องตัวน้อยในคูน้ำ วันที่สองก็ขึ้นเขาไปหาเบอร์รีป่า จับนก...
ชีวิตชนบทที่ไม่ต้องทำงานไร่นาต่างหาก คือชีวิตในฝันของหลินเซี่ยงหนาน
เธอคิดเสียว่าตัวเองแค่มาเยี่ยมบ้านคุณตาทวดรอง พออยู่ครบตามกำหนดก็กลับเข้าเมือง
บ้านคุณตาทวดรองไม่มีจักรยาน แถมทั้งคณะผลิตก็ยากจนกันหมด อยากยืมจักรยานก็ไม่มีที่ให้ยืม หลินเซี่ยงหนานจึงต้องตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง เดินไปตำบลกับลุงลูกพี่ลูกน้อง พอประชุมเสร็จ ลุงถึงค่อยไปส่งเธอกลับเข้าเมือง กว่าจะถึงบ้านก็เกือบเที่ยงแล้ว
เดินทางมาไกลขนาดนี้ หลินเซี่ยงหนานถึงกับหมดแรง
ถ้าไม่ได้กินยาเสริมสร้างร่างกายช่วงนี้จนสภาพร่างกายดีขึ้น เธอคงอยากประท้วงหยุดเดินกลางทางไปแล้ว
พอลุงเห็นหูเหม่ยลี่ก็ยื่นถุงแป้งให้ “พี่ครับ นี่แป้งที่โม่จากข้าวสาลีใหม่ปีนี้ มีไม่มาก ให้ลองชิมดูครับ”
แป้งที่เอามาให้หูเหม่ยลี่มีแค่ถุงเล็ก ๆ ข้าวสาลีที่เก็บเกี่ยวได้ต้องส่งเป็นเสบียงให้รัฐ ทำงานหนักมาตลอดปี บ้านเขาก็ไม่ได้ส่วนแบ่งมามากนัก
“มาทั้งทีก็มาเถอะ จะเอาของมาทำไม ช่วงนี้ฉันก็รบกวนเธอมากพอแล้ว จะรับของจากเธอได้ยังไง” หูเหม่ยลี่รินน้ำให้พลางพูด “ดื่มน้ำก่อนนะ ฉันจะไปทำกับข้าวเดี๋ยวนี้”