หลังจากหูเหม่ยลี่ถูกพ่อแม่แท้ ๆ จัดการไปหนึ่งรอบ เธอก็สำรวมตัวขึ้นไม่น้อย ไม่ปะทะกับหลินเซี่ยงหนานตรง ๆ อีก แต่กลับดึงหลินเซี่ยงซีไปถามเรื่องนี้เป็นการส่วนตัว
“เมื่อคืนพี่เธอแอบเอากระติกน้ำร้อนกลับมาอีกสองใบใช่ไหม?”
หลินเซี่ยงซีตกใจ “แม่รู้ได้ยังไง?”
“ในห้องลูกมีกระติกน้ำร้อนเพิ่มมาใบหนึ่ง แม่จะไม่รู้ได้ยังไง? ลูกมีแล้ว พี่ลูกจะไม่มีได้เหรอ?”
หลินเซี่ยงซีอดอธิบายไม่ได้ “พี่บอกว่าที่บ้านมีกระติกน้ำร้อนอยู่แล้ว ถ้าซื้อให้แม่ แม่ต้องดุพี่แน่ ๆ ก็เลยซื้อมาแค่สองใบ”
“ในห้องพี่ลูก นอกจากกระติกน้ำร้อนแล้ว ยังมีอะไรอีก?”
“ตู้ แต่ล็อกไว้หมด แม่ถามไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก” หลินเซี่ยงซีทำหน้าอ่อนใจพลางเกลี้ยกล่อม “พี่จ่ายค่าใช้จ่ายในบ้านแล้วไม่ใช่เหรอ แม่จะคอยจับตาดูพี่ทำไมตลอด?”
“เด็กอย่างลูกจะไปรู้อะไร? ลูกก็รู้จักตามพี่กินดีอยู่ดี แต่ที่มาของเงินในมือพี่ลูกน่ะ ถ้าขุดคุ้ยจริง ๆ คงปิดไม่มิดหรอก” หูเหม่ยลี่บ่นพึมพำ “แม่เตือนแล้วก็ยังไม่ฟัง ดึงดันจะขัดใจแม่ให้ได้”
“พี่ก็ไม่ได้ซื้ออะไรสักหน่อย แค่เฟอร์นิเจอร์ไม่กี่ชิ้น ของอย่างอื่นก็แอบหิ้วกลับมาตอนคนไม่เยอะทั้งนั้น นอกจากคนในบ้านแล้ว ไม่มีใครเห็นหรอก”
ไม่ใช่แค่หลินเซี่ยงหนาน แม้แต่หลินเซี่ยงซีก็ยังรู้สึกว่าหูเหม่ยลี่ทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ไปหน่อย
แต่คนรุ่นก่อนผ่านอะไรมามาก จึงคิดมากตามไปด้วย หูเหม่ยลี่เลยเริ่มวุ่นวายจับคู่ให้หลินเซี่ยงหนานอีกครั้ง จะใช้เงินก็ได้ แต่เงินนั้นต้องมีที่มา ตัวเองไม่มีงานทำ แต่ใช้เงินผู้ชายก็ยังได้ไม่ใช่หรือ? เงินเดือนของเธอคนเดียวไม่พอจะเอามาเป็นข้ออ้างให้หลินเซี่ยงหนานได้ด้วยซ้ำ