ดวงตาก็เจ็บ ทั้งในใจก็ยังรู้สึกน้อยใจ หลิวหงเหอจึงร้องไห้โฮออกมา
ท่าทางน่าเวทนาของเขาทำให้หลินเซี่ยงซีถึงกับตะลึง หลิวหงเหอเป็นเด็กที่ซุกซนที่สุดในบ้าน ทั้งอายุน้อยและอารมณ์ร้าย แทบไม่เคยเป็นฝ่ายเสียเปรียบใคร
พอเห็นเขาร้องไห้ หลินเซี่ยงซีก็เหลือบมองสีหน้าหูเหม่ยลี่ แล้วรีบฟ้องบ้างอย่างไม่ยอมน้อยหน้า
“แม่ครับ พี่หงเหอข่มขู่พี่รอง บังคับให้พี่รองไปชนบทครับ”
หลินเซี่ยงหนานเห็นเรื่องราวยังไม่วุ่นวายพอ จึงเติมเชื้อไฟว่า “ใช่แล้ว เขาข่มขู่ฉัน”
“พวกเธอสองคนทำร้ายฉันแล้วยังกล้าฟ้องอีกเหรอ?” หลิวหงเหอไม่อยากเชื่อ เขาชี้ดวงตาแดงก่ำของตัวเองแล้วฟ้องบ้าง “พ่อครับ วันนี้พี่รองไม่รู้เอาอะไรพ่นใส่ตาผม เกือบทำให้ผมตาบอดแล้ว”
“หา? ฉันเปล่านะ ไม่ได้ทำสักหน่อย” หลินเซี่ยงหนานยกมือขึ้นอย่างไร้เดียงสา “ตานายแดงเพราะร้องไห้ไม่ใช่เหรอ จะมาโทษฉันได้ยังไง”