พอเห็นหลินเซี่ยงซีเดินจากไปแล้ว หลินเซี่ยงหนานก็แกะลูกอมนมใส่ปากหนึ่งเม็ด
“ลำบากจริง ๆ แค่จะกินอะไรสักหน่อยยังต้องแอบกิน ถ้าไม่ทำให้ที่มาของของพวกนี้ถูกต้อง ต่อให้อยากช่วยเหลือคนในบ้านก็ยังทำไม่ได้”
เพราะงั้นงานนี้ถึงต้องหาให้ได้จริง ๆ
ทุกคนก็อยากหางานทำกันทั้งนั้น แต่ถ้าไม่มีเส้นสาย ก็มีแต่จะเจอทางตัน
ปีก่อนหลิวหงซานโชคดี ได้งานที่สถานีรับซื้อของเก่ามา
ปีนี้นโยบายเข้มงวดขึ้น เบื้องบนกำชับให้ควบคุมจำนวนพนักงานอย่างเคร่งครัด โรงงานแทบทุกแห่งจึงไม่รับคน
หูเหม่ยลี่กับหลิวเหล่าเฮยทำงานอยู่โรงถลุงเหล็ก โรงถลุงเหล็กเป็นโรงงานใหญ่ มีคนงานอยู่ข้างในมาก ทั้งยังมีคนงานชั่วคราวไม่น้อย แต่ปีนี้โรงงานยังไม่เคยรับคนเลย พี่ชายทั้งสองคนของหูเหม่ยลี่ทำงานอยู่โรงงานยา เธอไปถามมาแล้ว ปีนี้ก็ไม่รับคนเหมือนกัน
ปีนี้ไม่ใช่แค่ครอบครัวพวกเธอที่กลุ้มใจ บ้านอื่นก็กลุ้มไม่ต่างกัน
ห้องเรียนชั้นที่กำลังจะจบของหลินเซี่ยงหนานยิ่งเต็มไปด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เพื่อนร่วมชั้นคุยกันแต่เรื่องงาน ไม่ได้คุยเรื่องเรียนเลย
เพื่อนร่วมโต๊ะของเธอเป็นเด็กสาวหน้ากลมตาโต ชื่อว่าตู้ไอ่หง เพราะได้งานแน่นอนแล้ว สีหน้าจึงดูผ่อนคลายเป็นพิเศษ
“ที่บ้านฉันคุยกันเกือบเรียบร้อยแล้ว แม่สุขภาพไม่ดี เลยเตรียมยื่นเกษียณเพราะเจ็บป่วย แล้วจะยกงานให้ฉัน พี่หนานล่ะ ที่บ้านพี่วางแผนกันยังไง?”