เพื่อดักเล่นงานคน หลิวหงเหอตั้งใจเลือกตรอกเปลี่ยวแห่งหนึ่ง สุดท้ายกลับรับผลกรรมเสียเอง รอบตัวไม่มีคนใจดีสักคนให้ขอความช่วยเหลือ
เขาย่อตัวร้องไห้อยู่ตรงมุมกำแพงพักหนึ่ง ก่อนอาการแสบร้อนในดวงตาจะค่อย ๆ ทุเลาลง เขาลองลืมตาดู แล้วพบว่ายังพอมองเห็นเงาคนราง ๆ
“ฉันไม่ได้ตาบอด!”
หลิวหงเหอดีใจจนร้องไห้ออกมา เขาพยุงตัวกับกำแพง ค่อย ๆ ขยับออกจากตรอกอย่างระมัดระวัง
ตอนนี้เขาพอจะหาคนช่วยได้แล้ว แต่กลับไม่ยอมขอความช่วยเหลือ
ตาก็ไม่ได้บอดเสียหน่อย จะไปโรงพยาบาลทำไม แค่ค่าลงทะเบียนก็ต้องจ่ายหนึ่งเหมาแล้ว เขาไม่มีเงินหรอก
ถ้าจะลงบัญชีไว้ที่โรงงาน ก็ต้องให้คนในครอบครัวกับคนของโรงงานเซ็นชื่อ เขาเองก็ไม่กล้าให้ที่บ้านรู้
ร้องไห้จนสภาพเป็นแบบนี้ เขาอายเกินกว่าจะไปโรงเรียน จึงโดดเรียนไปเลย พอกลับบ้านมากินมื้อเที่ยง ขอบตาก็ยังแดงอยู่