“หมดเวลาธูปหนึ่งดอกแล้ว”
“หอเฟยเยี่ยน ทั้งชั้นส่งกระดาษเปล่า!”
ผู้คนบนชั้นเจ็ดของหอเฟยเยี่ยนต่างเงยหน้าขึ้นมองโดยไม่รู้ตัว
การส่งกระดาษเปล่า หมายถึงกรณีที่ผู้เข้าสอบส่งกระดาษคำตอบเปล่าในการสอบคัดเลือกขุนนาง
เห็นเพียงป้ายที่แขวนอยู่เหนือศีรษะค่อย ๆ ถูกหย่อนลงมา ขณะเดียวกัน พื้นใต้ป้ายก็แยกออก เผยให้เห็นช่องว่างเป็นวงกลมกว้างสามจั้ง
ชั่วขณะนั้น หอเฟยเยี่ยนชั้นเจ็ดก็ครึกครื้นขึ้นหลายส่วน
เสียงอื้ออึงเหล่านี้ไม่ได้มาจากแขกบนชั้นเจ็ด หากเป็นเสียงอุทานอย่างไม่อยากเชื่อของแขกบนชั้นหกที่อยู่เบื้องล่าง
“เกิดอะไรขึ้นกัน ชั้นเจ็ดไม่มีใครแต่งคู่คำได้เลยหรือ?”
“เป็นไปไม่ได้กระมัง วันนี้ชั้นเจ็ดมีทั้งยอดฝีมือรุ่นเยาว์จากตระกูลใหญ่และอาจารย์จากสำนักศึกษามารวมตัวกันมากมาย จะส่งกระดาษเปล่ากันทั้งชั้นได้อย่างไร คู่คำต้นนี้ยากเพียงใดกันแน่!”
“อีกเดี๋ยวก็ได้เห็นแล้ว หากมีใครในหออวี้ซู่ชั้นหกของพวกเราแต่งออกมาได้ ฉากนั้นคงน่าดูไม่น้อย”
“ฮ่า ๆ พี่หลิวช่างกล้าคิดเสียจริง”
คนที่กำลังสนทนากันอยู่ล้วนเป็นศิษย์จากสำนักศึกษาเทียนฝู่
พวกเขามาถึงช้า จึงแย่งคู่คำบนชั้นเจ็ดไม่ทัน ได้แต่เลือกคู่คำของหออวี้ซู่ชั้นหก แล้วหาที่นั่งพอกินดื่มประทังไปก่อน
ในกลุ่มเดียวกันยังมีซูจื่อจ่านและศิษย์อีกหลายคนจากสำนักศึกษาซานเฉิง อาจารย์และเจ้าสำนักศึกษาของทั้งสองฝ่ายคุ้นเคยกัน จึงทำให้พวกเขากลายเป็นสหายร่วมสำนักและเพื่อนร่วมชั้นไปด้วย
เวลานี้ ป้ายถูกหย่อนลงมาจนเสมอกับพื้นชั้นเจ็ด ซึ่งอยู่ตรงตำแหน่งเพดานของชั้นหกพอดี
“จุดธูป เริ่มจับเวลา!”
บรรดาศิษย์ในหออวี้ซู่ชั้นหกต่างชะเง้อคอรอคอย ทว่าพอเห็นคู่คำต้นยี่สิบเอ็ดตัวอักษรด้านบน พวกเขาก็เงียบกริบในทันที