แสงตะวันแผดเผาจนผู้คนร้อนระอุ
ขบวนรถม้าเคลื่อนช้า ๆ ไปตามถนนหลวง
ผู้คนด้านนอกเหงื่อไหลชุ่มกาย ทว่าคนในรถกลับสวมอาภรณ์แพรปักงดงาม ไอเย็นสายแล้วสายเล่าลอยออกมาจากหีบน้ำแข็ง ทำให้จิตใจปลอดโปร่งเบิกบาน
“ท่านพ่อ พอผ่านประตูเมืองไปก็จะถึงเขตหมิงเต๋อแล้ว พวกเราจะแวะไปสำนักศึกษาหมิงเต๋อเพื่อพบอาจารย์อาเฉินหรือไม่?”
เด็กหนุ่มที่พิงอยู่ข้างรถวางม่านหน้าต่างลง ก่อนหันไปถามชายวัยกลางคนซึ่งหลับตาพักผ่อนอยู่บนที่นั่งประธาน
ชายวัยกลางคนขยับคิ้วขึ้นเล็กน้อย คล้ายกำลังครุ่นคิดบางอย่าง
ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาจึงส่ายหน้าเอ่ยว่า “ช่างเถิด อาจารย์อาของเจ้าชอบความสงบ”
เด็กหนุ่มได้ยินดังนั้น สีหน้าก็พลันผิดหวัง
หญิงสาวที่นั่งตรงข้ามอดหยอกเย้าไม่ได้ “ศิษย์น้องคิดถึงอาจารย์เฉินหรือ?”
เด็กหนุ่มเหลือบมองนางอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนสะบัดหน้าหนี “ไม่ต้องให้เจ้ามายุ่ง”
ชายวัยกลางคนบนที่นั่งประธานขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วเอ่ยตำหนิ “บังอาจ! พูดกับท่านหญิงเช่นนี้ได้อย่างไร!”
เด็กหนุ่มเม้มปากแน่น
ส่วนหญิงสาวหัวเราะคิกคัก “ไม่เป็นไรเจ้าค่ะอาจารย์ ศิษย์น้องเป็นคนตรงไปตรงมา ข้ายังชอบเขาไม่ทันเลยด้วยซ้ำ”
เด็กหนุ่มได้ยินดังนั้น สองแก้มพลันแดงก่ำ ทำเอาหญิงสาวฝั่งตรงข้ามหัวเราะคิกคักไม่หยุด
ไม่นาน ขบวนรถก็เคลื่อนผ่านประตูเสวียนอู่ที่ทอดยาวร้อยเมตร
ทันใดนั้น ม้าตัวใหญ่ตัวหนึ่งหยุดลงข้างรถม้า สตรีผู้คุ้มกันในชุดเกราะหนังเอ่ยขึ้นว่า “ท่านหญิง ด้านหน้ามีรถของสำนักศึกษาเทียนฝู่เจ้าค่ะ อาจารย์จูเก่อที่นั่งสนทนาถกหลักวิถีกับอาจารย์ที่สถานีพักม้าเมื่อวันก่อนก็อยู่ด้วย ไม่ทราบว่าอาจารย์จะให้หยุดทักทายก่อนออกเดินทางหรือไม่เจ้าคะ?”
“โอ้?” ชายวัยกลางคนบนที่นั่งประธานแสดงสีหน้าสนใจ แล้วหันไปหาหญิงสาว “ในเมื่อพบกันแล้ว ก็แวะทักทายสักหน่อยเถิด”