"ปีใหม่...วัฒนธรรมดั้งเดิม...เรื่องราว..."
ถังซินพิมพ์คำสองสามคำลงในคอมพิวเตอร์
"การสืบทอดแบบจีน..."
คำนี้ผุดขึ้นมาโดยไม่คาดคิด แต่เหมาะกับช่วงเวลาตรุษจีนจริง ๆ
พอมีแนวคิด ทุกอย่างก็เป็นไปอย่างราบรื่น
ถังซินยืดเส้นยืดสาย เงยหน้าดูเวลา ยังไม่ถึง 10 โมงด้วยซ้ำ
ตรวจทานอีกหลายรอบ เนื้อหาชัดเจน เข้าใจง่าย หลีกเลี่ยงภาษาทางการที่ยืดเยื้อ และยังอยู่ในระบบ
ที่สำคัญที่สุดคือได้เขียนแผนปฏิบัติการที่ไม่เจ็บปวด ไม่โดดเด่นเกินไป แต่ก็ไม่สร้างภาระให้หัวหน้า
10 โมงกว่า งั้นไม่ต้องรีบ
ในช่วงหลายปีที่ทำงานในหน่วยงาน สิ่งแรกที่เรียนรู้จากหัวหน้าเก่าก็คือ อย่าให้หัวหน้ารู้สึกว่างานนั้นง่ายเกินไปสำหรับคุณ
ไม่อย่างนั้นผลลัพธ์จะมีเพียงสองทาง
ทางหนึ่งคืองานจะถูกส่งมาให้คุณมากขึ้นเรื่อย ๆ
อีกทางหนึ่งคือถูกทุกแผนกนำไปใช้เป็นแนวทาง
ยุคนี้ใคร ๆ ก็รู้ว่า การนำไปใช้เป็นแนวทางก็คือการลอกเลียนแบบ
"เราไม่ส่งท้ายสุดเพื่อไม่ให้คนอื่นเดือดร้อน เราไม่ส่งคนแรกเพื่อไม่ให้ตัวเองเดือดร้อน แน่นอนว่าทั้งสองแบบอาจมาพร้อมกับความอิจฉาริษยาที่ไร้เหตุผล"
นี่คือบทเรียนแรกที่หัวหน้าแผนกคนเก่าสอนถังซินตอนที่เธอเพิ่งเริ่มทำงาน
หัวหน้าแผนกคนเก่าปฏิบัติต่อถังซินเหมือนลูกสาวแท้ ๆ ต่อมาหัวหน้าเกษียณ ถังซินยังคงไปเยี่ยมเยียนเป็นประจำเมื่อมีเวลา
ถังซินลุกขึ้นเปิดประตู ในห้องนั่งเล่นมีไฟกลางคืนดวงหนึ่งเปิดไว้ แม่เปิดไว้ให้เธอโดยเฉพาะที่รู้ว่าเธอทำงาน
รู้ว่าถังซินมีนิสัยชอบออกมาดื่มน้ำหลังเลิกงาน
ถังซินรินน้ำอุ่นให้ตัวเองหนึ่งแก้ว ดื่มเสร็จก็ปิดไฟ แล้วเดินเบา ๆ กลับห้องนอน
บ้านของถังซินเป็นคอนโดแบบแพนต์เฮาส์ พื้นที่กว่า 180 ตารางเมตร ถึงเธอจะเดินปกติก็ไม่รบกวนพ่อแม่ แต่มารยาทที่ดีในครอบครัวก็ยังส่งผลต่อถังซินเสมอ
กลับเข้าห้อง คว้าโทรศัพท์ขึ้นมา นอนคว่ำบนเตียง สลับบัญชีงานโซ่วโถวเป็นบัญชีส่วนตัว
มีข้อความ 99+ เด้งขึ้นมาไม่หยุด
นอกเวลางาน ถังซินชอบโพสต์วิดีโอตัวเองร้องเพลงและพากย์เสียงอ่านหนังสือตอนกลางคืนบนบัญชีของเธอ สะสมแฟนคลับมาแล้วกว่าล้านคน
ถังซินไม่เคยโชว์หน้า บางครั้งไลฟ์สดก็แค่ร้องเพลงและคุยเล่นโดยไม่โชว์หน้า
แต่เสียงร้องเพลงและเสียงพากย์ของเธอแตกต่างจากเสียงจริงของเธอโดยสิ้นเชิง
ขนาดพ่อแม่ยังฟังไม่ออก ดังนั้นจึงเก็บเป็นความลับมาโดยตลอด
ต่อมาพอเริ่มทำงาน ต้องรายงานบัญชีสื่อต่าง ๆ ถังซินก็เปลี่ยนชื่อจริงเป็นบัญชีที่สมัครเพื่อทำงาน
บัญชีหลักเปลี่ยนเป็นชื่อจริงของเซี่ยชิง ผู้ช่วยตัวน้อยของเธอ
เซี่ยชิงเป็นน้องสาวที่รู้จักกันตอนพากย์เสียงใต้ผ้าห่ม รู้จักกันมาหลายปี ต่างฝ่ายต่างจริงใจต่อกัน
ต่อมาพอเรียนจบมหาวิทยาลัย เซี่ยชิงไม่อยากทำตามที่ครอบครัวจัดให้ อยากทำงานอิสระ
ก็เลยเตรียมการเปิดสตูดิโอเล็ก ๆ
ถังซินจึงหาทนายความพร้อมสัญญาเข้าร่วมเป็นหุ้นส่วนโดยตรง
ทุกบัญชี การติดต่อธุรกิจ การบริหารจัดการ ทุกอย่างมอบให้เซี่ยชิงจัดการ
ยกเว้นเนื้อหายังคงเป็นสิทธิ์ของเธอแต่เพียงผู้เดียว
ตั้งแต่รู้จักกันมา เซี่ยชิงก็เป็นผู้ช่วยตัวน้อยของถังซินเสมอ
ตอนนี้เป็นหุ้นส่วนกัน มีสตรีมเมอร์ดัง ๆ อยู่ใต้สังกัดหลายคน แต่เซี่ยชิงก็ยังชอบเป็นผู้ช่วยตัวน้อยให้ถังซินมากที่สุด
เพราะถ้าสมัยนั้นไม่มีถังซิน เธอคงไปไม่ถึงจุดนี้แน่นอน
เลือกตอบข้อความส่วนตัวสองสามข้อความที่คิดว่าน่าสนใจ
ชื่อออนไลน์ของถังซินคือ 767 ดูสุ่ม ๆ มาก เพราะเธอตั้งชื่อไม่เก่งจริง ๆ ก็เลยสุ่มเอาตำแหน่งอันดับของคู่ที่เธอชอบมารวมกัน
แฟนคลับเรียกเธอว่า 77 หรือ ภรรยาภรรยา ความหมายว่าภรรยาที่รัก
แต่เพราะทุกคนรู้ว่าเธอมีงานประจำ การจะตามตัวเธอให้เจอจึงยากมาก
ดังนั้นพอไม่ได้เจอกันนาน ๆ แฟนคลับจะมาเม้นต์แซวใต้ข้อความส่วนตัวหรือวิดีโอที่ปักหมุดว่า 'เฮ้ย ผู้หญิงที่หายไป'
การร้องเพลงเป็นสิ่งที่ทุกคนชมมาตั้งแต่เด็กว่าเธอร้องเพราะ เริ่มแรกเล่นด้วยกันในห้องแชท
ต่อมามีละครวิทยุ เธอก็ชอบเข้าไปนั่งฟังในทีมงานตอนซ้อมพากย์
บางครั้งเจออะไรสนุก ๆ ก็จะอัดวิดีโอสั้น ๆ สัก 30 วินาทีโพสต์
ช่วงไม่กี่ปีมานี้โซ่วโถวเริ่มมาแรง เธอถึงได้เปิดบัญชีบนโซ่วโถวโดยเฉพาะ
แฟนคลับก็ไม่ต้องวิ่งตามเธอไปที่อื่นอีกต่อไป
เล่นอีกสักพัก ใกล้จะ 5 ทุ่ม ถังซินจึงกลับไปที่โต๊ะทำงาน ส่งเอกสารให้หัวหน้าแผนก
"หัวหน้าคะ กรุณาตรวจสอบด้วยค่ะ"
อีกฝ่ายตอบกลับเร็วมาก เหมือนรออยู่แล้ว
"ได้รับแล้ว ขอบคุณที่เหนื่อยหน่อยนะ"
"หัวหน้าเหนื่อยกว่าค่ะ รอความคิดเห็นจากหัวหน้าอยู่นะคะ"
"เดี๋ยว"
ดูเหมือนเป็นงานเร่งด่วนจริง ๆ ไม่อย่างนั้นเหล่าหัวหน้าคงไม่ต้องรออนุมัติกันถึงดึกดื่นขนาดนี้
การอนุมัติครั้งนี้ก็เร็วมาก ยังไม่ทันเที่ยงคืน ก็ได้รับข้อความจากหัวหน้าแผนกว่า
"โอเค หัวหน้าระดับบนพอใจมาก"
"ดีใจด้วยค่ะ กลัวว่าจะเขียนได้ไม่ดี"
"สิ่งที่คุณเขียนหัวหน้าทุกคนชอบ ไม่งั้นจะรีบตามตัวคุณขนาดนี้หรือไง อย่าถ่อมตัวเกินไป"
ถังซินส่งสติกเกอร์ตัวสั่น ๆ ไปให้
"หัวหน้าคะ หัวหน้าคงมีเรื่องอื่นอีกใช่ไหมคะ บอกตรง ๆ เลยนะคะ"
"ฮ่า ๆ เอ่อ...อาจจะต้องให้คุณกลับมาก่อนกำหนด..."
"ช่วงตรุษจีนแบบนี้...หัวหน้าเป็นหัวหน้าที่ดีจริง ๆ เลยนะคะ คงไม่ให้ฉันกลับตอนวันขึ้นปีใหม่ใช่ไหมคะ?"
"ไม่ได้ไม่ได้ กลับหลังจากวันขึ้น 3 ค่ำแล้ว วันนี้จองตั๋วได้เลย หน่วยงานออกค่าใช้จ่ายให้"
"...ได้ค่ะ!"
ถังซินมองข้อความที่หัวหน้าแผนกส่งมา ต้องกัดฟันตอบกลับจริง ๆ
จะทำยังไงได้ล่ะ
ชีวิตของคนทำงาน ชีวิตที่ถูกงานครอบงำ
คิดไปคิดมา ถังซินก็ส่งข้อความถึงหัวหน้าแผนกอีกครั้ง
"งั้นที่กลับไป ก็เพื่อดำเนินการตามแผนที่เพิ่งส่งไปใช่ไหมคะ?"
ครั้งนี้หัวหน้าแผนกไม่พูดอะไรเลย ส่งสัญลักษณ์นิ้วโป้งชื่นชมกลับมาเงียบ ๆ
เอาล่ะ นี่มันการ "ขุดหลุมฝังตัวเอง" ชัด ๆ
ส่งสติกเกอร์ราตรีสวัสดิ์ให้หัวหน้า
ถังซินก็ปิดไฟ นอนลง
ก่อนจะหลับตา ถังซินคิดในใจ ทำงานมา 5 ปี ไม่มีปีไหนที่ได้หยุดตรุษจีนอยู่บ้านครบ ๆ เลย
ดีที่ปีนี้ฉลาดขึ้น แอบลางานล่วงหน้ากลับมาสองวันก่อนที่งานจะจบลงช่วงสิ้นปี
แล้วหัวหน้า ๆ ไม่คิดจะอยู่บ้านกับครอบครัวในช่วงตรุษจีนบ้างหรือไง?
ช่างเถอะ พวกเขาก็ลำบากเหมือนกัน...
หลับไปจนถึงเช้า
ลืมตาขึ้นมา ตั้งสติ เปิดโทรศัพท์ดูเวลา เพิ่งจะ 8 โมงกว่า ๆ
นาฬิกาชีวิตของคนทำงาน พอติดเป็นนิสัยแล้ว อยากนอนต่อก็ยาก
ถึงจะตื่นแล้ว แต่ฉันจะไม่ลุก
ยึดหลักการนี้ ถังซินนอนอยู่บนเตียงจนถึง 9 โมงครึ่ง
สาเหตุหลักคือหิวมาก ไม่งั้นคงนอนต่อได้อีก
ออกจากห้องนอน ถังซินตรงไปที่ครัว
อย่างที่คิด ในหม้อมีอาหารเช้าที่แม่เตรียมไว้ ปาท่องโก๋และน้ำเต้าหู้
ข้างโต๊ะอาหารมีโน้ตที่พ่อเขียนไว้
"หนูน้อย วันนี้พ่อกับแม่มีงานปลอบขวัญที่หน่วยงาน อยู่บ้านคนเดียวให้ดี ๆ ตื่นแล้วบอกในกลุ่มด้วย"
อ่านจบ ถังซินนำโน้ตของพ่อไปใส่ในถังตกแต่งเล็ก ๆ ที่บ้านใช้เก็บโน้ตโดยเฉพาะ
เท่าที่จำความได้ พ่อแม่ก็ฝากข้อความหากันแบบนี้มาตลอด
บางครั้งทั้งคู่ยุ่งจนหลายวันไม่ได้เจอกัน ที่บ้านจะมีโน้ตมากมาย
ต่อมาโทรศัพท์ยิ่งทันสมัย แต่ทั้งคู่ก็ยังเขียนโน้ตให้กันและยังเก็บอย่างเป็นระเบียบ
โรแมนติกมาก
ถังซินกินอาหารเช้าไป พิมพ์ข้อความในกลุ่มครอบครัวทั้งสามคนไปด้วย
"รายงานค่ะ ฉันตื่นแล้ว สองหัวหน้าคะ กำลังกินอาหารเช้าอยู่ค่ะ"
แม่ตอบกลับเร็วมาก
"อาหารเช้ายังอุ่นอยู่ไหม? กินก่อนอุ่นหรือเปล่า?"
"ไม่ต้องอุ่นค่ะ คุณแม่ที่เคารพ อุณหภูมิในหม้อกำลังพอดี"
"งั้นตอนเที่ยงเธอจะไปบ้านปู่ย่าหรือบ้านตายายล่ะ?"
"ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้นแหละค่ะ เมื่อคืนนอนดึกหน่อย เดี๋ยวเตรียมตัวนอนต่อ อย่าเป็นห่วงฉันเลย ตื่นแล้วสั่งเดลิเวอรี่ได้"
"สั่งเดลิเวอรี่ก็อย่าสุ่มสั่ง หาร้านที่สะอาดถูกสุขลักษณะหน่อย"
"รู้แล้วค่ะ วางใจได้เลย"
พ่อก็โผล่ขึ้นมาในกลุ่ม แต่ไม่ได้พูดอะไร ส่งอั่งเปา 500 หยวนมา พร้อมข้อความว่าให้หนูน้อย
ถังซินกดรับเงินทันทีโดยไม่ลังเล
คนภาคตะวันออกเฉียงเหนือนี่แบบนี้แหละ ยังไม่แต่งงาน ก็รับเงินได้อย่างไม่เกรงใจ
ปีนี้เธออายุ 27 ทำงานมา 5 ปี ยังได้รับอั่งเปาปีใหม่ก้อนโตอยู่เลย
เมื่อไหร่ที่ไม่มี นั่นคือตอนที่มีลูกแล้ว ผู้ใหญ่ก็จะให้อั่งเปากับลูกของเราแทน
ดังนั้นอั่งเปาจึงไม่มีวันหายไป แค่เปลี่ยนมือเท่านั้นเอง