หอแสดงดนตรีซิงไห่
บนเวที วงออร์เคสตรากำลังบรรเลง
นักดนตรีหลายสิบคนต่างถือเครื่องดนตรีประจำตัว
ที่นั่งด้านล่างเต็มไปด้วยผู้คน
แถวหน้าของโซนที่นั่งชั้นล่าง ส่วนใหญ่เป็นนักธุรกิจในชุดสูทเนี้ยบกริบ เหล่าสตรีสวมชุดราตรี
ลู่อวิ๋นซี๋ยนั่งอยู่ข้างสวี่ซูเหยียน ทว่าจิตใจของนางเห็นได้ชัดว่าไม่ได้อยู่บนเวที
นางฟังท่วงทำนองเหล่านั้นแล้วรู้สึกว่ายืดยาวและน่าเบื่อ ในหัวเริ่มล่องลอยไปไกล
ในสายตานาง ประธานซ่งผู้นี้ก็แค่เสแสร้งทำตัวมีรสนิยม แกล้งทำเป็นชอบฟังคอนเสิร์ตเพื่อโอ้อวดว่าตนมีรสนิยมสูงเท่านั้น
นางเอียงหน้าเล็กน้อย มองประธานซ่งที่นั่งอยู่อีกด้านของสวี่ซูเหยียน
สวี่ซูเหยียนสังเกตเห็นว่านางนั่งไม่ติดที่ จึงขมวดคิ้วน้อย ๆ แล้วหันมามอง
ประธานซ่งก็สังเกตเห็นเช่นกัน เขาเอียงหน้ามองนาง “ดูท่าเลขาลู่จะไม่ชอบคอนเสิร์ตครั้งนี้”
ลู่อวิ๋นซี๋หันไปมองสวี่ซูเหยียนโดยไม่รู้ตัว น้ำเสียงไม่อ่อนข้อและไม่แข็งกร้าว
“ประธานซ่ง แต่ละคนย่อมชอบสิ่งที่ต่างกัน คอนเสิร์ตชั้นสูงเช่นนี้ ข้าเพิ่งมาฟังเป็นครั้งแรก จึงยังไม่ค่อยคุ้นชิน”
ประธานซ่งหัวเราะเบา ๆ แล้วกล่าวว่า “พูดมีเหตุผล มิน่าเล่าประธานสวี่ถึงพาเจ้าออกมาด้วยอยู่เสมอ”