【โฮสต์ โฮสต์ เมื่อครู่สังเกตแววตาของพระเอกไหม? เขาจ้องท่านตาไม่กะพริบ มองไม่เห็นใครอื่นเลย ราวกับทั้งโลกมีเพียงท่านคนเดียว】
【ข้ารับรองได้เลยว่าพระเอกต้องตกหลุมรักท่านตั้งแต่แรกเห็นแน่! ถ้าท่านไม่ได้อยู่บนเวที ป่านนี้เขาคงอยากลากท่านเข้าไปกอดแล้วจูบอย่างหนักหน่วง】
เซี้ยหวนหวนมองตัวเองในกระจก ปลายนิ้วรวบปอยผมที่ปรกหน้าผากทัดไว้หลังใบหู
“เจ้าอย่าคิดจับคู่คนอื่นจนเกินไป อย่าจินตนาการเกินจริง”
【นี่ไม่ใช่การคิดจับคู่! ความรู้สึกที่ถูกบังคับให้ลืม ย่อมทนการพบกันอีกครั้งไม่ได้】
เซี้ยหวนหวนส่ายหน้าอย่างจนใจ
คราวนี้นางทะลุเข้าไปในนิยายเรื่องหนึ่ง ที่มีพล็อตว่ารักแรกพบพ่ายแพ้ให้รักที่มาใหม่
ร่างเดิมกับพระเอก สวี่ซูเหยียน เติบโตมาด้วยกัน เป็นคู่รักวัยเด็ก
ร่างเดิมเรียนเปียโนมาตั้งแต่ประถม ความฝันคือการเป็นนักเปียโน
ความเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นเมื่อ 6 ปีก่อน ในปีที่นางสอบเข้ามหาวิทยาลัย บริษัทของครอบครัวประสบปัญหาขาดทุนจนล้มละลาย บิดาไม่อาจแบกรับหนี้สินก้อนโตไหว จึงกระโดดตึกจบชีวิต
มารดาของสวี่ซูเหยียนไม่ชอบนาง จึงมอบเงินก้อนหนึ่งให้นางไปศึกษาต่อที่ต่างประเทศ
ร่างเดิมรับเงินไว้ แต่ชี้แจงกับมารดาของสวี่ซูเหยียนอย่างชัดเจนว่าเงินก้อนนี้ถือเป็นเงินกู้ วันหน้าจะใช้คืน
ร่างเดิมรู้ดีว่าหากอยู่ต่อ นางจำต้องพึ่งพาสวี่ซูเหยียน ศักดิ์ศรีของนางไม่ยอมให้ทำเช่นนั้น
นางไปหาสวี่ซูเหยียน บอกว่าตอนนี้ทั้งคู่ไม่เหมาะสมกัน นางจะไปศึกษาต่อ หากยังมีวาสนาต่อกัน ค่อยว่ากันเมื่อกลับมา
เวลานั้นสวี่ซูเหยียนมีเลือดร้อนเต็มหัวใจ ไม่หวาดกลัวสิ่งใด พร้อมทรยศทั้งโลกเพื่อความรัก
วันที่ร่างเดิมเดินทางไปต่างประเทศ เขาหนีออกจากบ้าน คิดจะรีบไปสนามบิน
ทว่าวันนั้นฝนตก พื้นถนนลื่น ทัศนวิสัยไม่ดี ระหว่างทางจึงเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์
อุบัติเหตุครั้งนั้นพรากความทรงจำทั้งหมดของสวี่ซูเหยียนไป
มารดาของสวี่ซูเหยียนไม่อยากให้เรื่องบานปลาย จึงปิดบังเรื่องอุบัติเหตุไว้
ร่างเดิมที่อยู่ไกลถึงต่างประเทศไม่รู้เรื่องนี้เลย