หลี่อวี่หันขวับไปทันที เห็นเซี้ยฉงงวยยืนอยู่ตรงปากบันได ดวงตาแดงก่ำ ทั้งร่างสั่นเทา
นางตกใจจนลุกพรวดขึ้นมา “ฉงงวย? เจ้าไม่ได้กำลังนอนกลางวันอยู่หรือ แล้วนี่เจ้า...”
เซี้ยฉงงวยไม่มองนาง เพียงเดินผ่านไปตรง ๆ แล้วจับจ้องซ่งตู้ชวน
ซ่งตู้ชวนลุกขึ้นยืน แววตามั่นคงและสงบนิ่ง “ผมจะแต่งงานกับหวนหวน”
เซี้ยฉงงวยแค่นหัวเราะ “นี่น่ะหรือความชอบของเจ้า? ก่อนหน้านี้ไม่นานเจ้ายังจะหมั้นกับข้าอยู่เลย เพิ่งผ่านไปแค่ไหนกัน เจ้าก็ชอบนางแล้ว ดูท่าความชอบของเจ้าคงมีค่าไม่กี่เหรียญ”
“เวลาไม่ได้พิสูจน์อะไรทั้งนั้น” ซ่งตู้ชวนกล่าว
ยิ่งเขาสงบนิ่งเท่าไร ยิ่งพูดชัดว่าเขาชอบเซี้ยหวนหวนมากเพียงใด ก็ยิ่งกระตุ้นเซี้ยฉงงวยให้เจ็บปวด
“ต้องเป็นเซี้ยหวนหวนหญิงแพศยานั่นยั่วยวนเจ้าแน่! รู้จักยั่วยวนผู้ชายเก่งขนาดนี้ ไม่รู้ว่าเมื่อก่อนเคยคบกับผู้ชายมากี่คนแล้ว! คนแบบนี้เจ้ายังกล้าเอามาเป็นเมียอีก...”
“เซี้ยฉงงวย” ซ่งตู้ชวนตัดบท “ที่ผมเลือกเจ้า ก็แค่เพราะเจ้าเหมาะสมเท่านั้น”
แค่เหมาะสมเท่านั้น...
เซี้ยฉงงวยรู้สึกราวกับถูกตบหน้าฉาดหนึ่ง
คำสี่คำนี้ทำให้อับอายยิ่งกว่าคำด่าทอใด ๆ
นางคิดว่าทั้งคู่เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก ผ่านมาตั้งหลายปี อย่างน้อยก็น่าจะมีความรู้สึกต่อกันบ้าง แต่ในสายตาของเขา ทุกอย่างเป็นเพียงเพราะเหมาะสมเท่านั้น
ซ่งตู้ชวนเตือนด้วยน้ำเสียงเย็นชา “อย่ารังแกหวนหวนอีก ไม่อย่างนั้นผมไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่”