ภายในรถพลันเงียบลง
ซ่งตู้ชวนมองดวงตาของนาง เสียงหัวใจเต้นดังแทบกลบเสียงการจราจรด้านนอก
เขาน้อยครั้งนักที่จะรู้สึกประหม่า
แม้แต่การชิงไหวชิงพริบบนโต๊ะเจรจาก็ไม่อาจทำให้ความรู้สึกของเขาแปรเปลี่ยนแม้แต่น้อย ทว่ายามนี้เขากลับประหม่าเพราะกลัวว่าจะได้ยินคำปฏิเสธ
เขาเอ่ยถามย้ำว่า “เช่นนั้น เจ้ายินดีเป็นคนรักของข้าหรือไม่?”
เซี้ยหวนหวนสูดหายใจลึก แล้วหันหน้ามา
ซ่งตู้ชวนเห็นเพียงเงาของตนในดวงตาคู่นั้น
วินาทีถัดมา เซี้ยหวนหวนปลดเข็มขัดนิรภัย ก่อนเอื้อมมือมาจับมือเขาไว้ก่อน
เช่นเดียวกับตอนอยู่กลางไหล่เขา นางวางมือลงบนฝ่ามือเขาอย่างแน่วแน่
นางมองตาเขา “ข้ายินดี”
ซ่งตู้ชวนกุมมือนางตอบทันที ปลายนิ้วลูบหลังมือของนางแผ่วเบา
รอยยิ้มตรงมุมปากของเขากดเอาไว้ไม่อยู่ ความสุขแทบจะท่วมท้นจนเขาจมดิ่ง
“หวนหวน ข้ามีความสุขมาก”
“ข้าก็เหมือนกัน”
ซ่งตู้ชวนสตาร์ตรถอีกครั้ง ทว่ามือขวาของเขายังคงกุมมือเซี้ยหวนหวนไว้ไม่ปล่อย
ทั้งสองจับมือกันเช่นนั้นตลอดทาง ก่อนรถจะค่อย ๆ จอดลงหน้าร้านอาหารแห่งหนึ่งซึ่งมีความเป็นส่วนตัวสูง
ระหว่างกินอาหาร ซ่งตู้ชวนรินน้ำให้นาง คีบอาหารใส่จานให้ ท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ เห็นได้ชัดว่าเพิ่งทำเรื่องปรนนิบัติผู้อื่นเป็นครั้งแรก
“ต่อไปอยากไปเที่ยวที่ใด ข้าจะไปเป็นเพื่อนเจ้าเอง อย่าออกไปเที่ยวกับผู้อื่นอีกเลย”
เซี้ยหวนหวนถูกเขาหยอกจนหัวเราะ “เหตุใดท่านยังหึงซืออวี่อีกเล่า? เขาไม่ได้ชอบสตรีเสียหน่อย”