เซี้ยอี้รออยู่ชั้นหนึ่งจนถึงสองทุ่ม เซี้ยฉงงวยก็ยังไม่กลับมา
เขาส่งข้อความไปถามว่าเธอจะกลับเมื่อไร เพิ่งส่งข้อความไปไม่ถึงสองนาที โทรศัพท์ก็ดังขึ้น
เซี้ยฉงงวยเป็นคนโทรมา
เขารับสาย ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก เสียงของเซี้ยฉงงวยที่ฟังดูเหมือนคัดจมูกอย่างชัดเจนก็ดังมาจากปลายสาย
“พี่คะ เรียกฉันกลับบ้านทำไม”
เซี้ยอี้ได้ยินเสียงเพลงอึกทึกจากปลายสาย หัวใจพลันกระตุกวูบ “เธออยู่ที่ไหน”
“ฉันกำลังดื่มเหล้ากับเฉี้ยนเฉี้ยนพวกเธอค่ะ”
“ส่งที่อยู่มาให้พี่ พี่จะไปรับ”
เซี้ยฉงงวยวางสาย หันไปมองอู๋เฉี้ยนเฉี้ยนที่นั่งอยู่ในโซฟาแล้วพูดว่า “พี่ชายฉันใกล้จะมาถึงแล้ว เดี๋ยวฉันให้เขาส่งเธอกลับบ้าน ถือโอกาสนี้ไว้ให้ดีล่ะ”
“วางใจได้”
ครึ่งชั่วโมงต่อมา เซี้ยอี้ผลักประตูบาร์เข้าไป มองปราดเดียวก็เห็นที่นั่งของเซี้ยฉงงวย
เพิ่งเดินเข้าไปใกล้ เซี้ยฉงงวยก็ยื่นมือมาดึงเขาให้นั่งลง “พี่มาแล้วเหรอคะ”
อู๋เฉี้ยนเฉี้ยนฉวยจังหวะหยิบขวดเหล้ามารินให้เขาหนึ่งแก้ว “พี่อี้มาพอดีเลยค่ะ ฉงงวยกำลังเสียใจอยู่ ดึงพวกเราดื่มไปตั้งเยอะ”
เซี้ยอี้โบกมือ “พี่ไม่ดื่ม ฉงงวย กลับบ้านกับพี่”
เซี้ยฉงงวยมองเขาด้วยดวงตาแดงก่ำ “พี่คะ ฉันเป็นคนแย่มากหรือคะ ทำไมพวกพี่ถึงไม่มีใครชอบฉันเลย”
เซี้ยอี้เห็นท่าทางของเธอแล้วรู้สึกเจ็บปวดใจ น้ำเสียงจึงอ่อนลง “ไม่มีใครไม่ชอบเธอหรอก”
เซี้ยฉงงวยยัดแก้วเหล้าใส่มือเขา “ถ้าอย่างนั้นก็ดื่มเป็นเพื่อนฉันสิคะ”
เซี้ยอี้จนปัญญา จึงยกแก้วขึ้นดื่มไปหนึ่งอึก
อู๋เฉี้ยนเฉี้ยนรีบรินเหล้าให้เขาอีก เขายกมือขึ้นห้าม แต่หลังมือกลับถูกอู๋เฉี้ยนเฉี้ยนกดเอาไว้