เซี้ยกวงจงสะดุ้งตกใจ สมองขาวโพลนไปหมด
เซี้ยฝูเกินที่นั่งอยู่เบาะหน้าชะโงกมองออกไปนอกหน้าต่าง ก่อนจะขึ้นเสียงอย่างคนมีพิรุธ “พวกคุณทำอะไรกันน่ะ เพราะพวกเรามาจากหมู่บ้าน เลยดูถูกพวกเรางั้นหรือ”
ตำรวจไม่ตอบคำถามเขา เพียงพูดซ้ำว่า “ลงจากรถ”
ภายในรถเงียบไปสองวินาที
คนตระกูลเซี่ยหน้าซีดเผือด ต่างทยอยผลักประตูรถออกไปยืนเรียงแถวอยู่ริมถนนอย่างว่าง่าย
ตำรวจเปิดประตูเบาะหลัง เห็นเซี้ยหวนหวนขดตัวอยู่ด้านใน
มือทั้งสองข้างของเธอถูกมัดด้วยเชือก ดวงตาถูกผ้าปิดไว้ ดูท่าแล้วน่าจะเป็นคนที่พวกเขากำลังตามหา
ตำรวจหญิงคนหนึ่งรีบเดินเข้าไป ก้มลงพยุงเธอออกมา แล้วแก้เชือกที่ข้อมือกับผ้าที่ปิดตาให้
เมื่อแสงสว่างส่องเข้าตาอีกครั้ง เซี้ยหวนหวนก็หรี่ตาลงเล็กน้อย
ตำรวจหญิงจับแขนเธอไว้ แล้วถามด้วยน้ำเสียงห่วงใย “คุณหนู ไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ”
เซี้ยหวนหวนขยับข้อมือที่ถูกรัดจนเป็นรอยแดง ก่อนส่ายหน้า “ฉันไม่เป็นไร”
“ไปนั่งพักตรงโน้นก่อนนะคะ ครอบครัวของคุณใกล้จะมาถึงแล้ว”
*
ตลอดทางซ่งตู้ชวนกระวนกระวายใจไม่หาย
รถยังจอดไม่สนิท ซ่งตู้ชวนก็ผลักประตูรถกระโดดลงมา พอหันไปก็เห็นเซี้ยหวนหวนนั่งอยู่ข้างรถตำรวจ
เขารีบเดินเข้าไปหา
เซี้ยหวนหวนเห็นเขาเช่นกัน จึงลุกขึ้นพุ่งเข้าไปในอ้อมแขนของเขา ตัวสั่นเทาไปทั้งร่าง
ซ่งตู้ชวนกอดเธอไว้แน่น จนได้กอดเธอไว้กับตัว หัวใจของเขาถึงกลับมาอยู่ที่เดิม