ขาของหลี่อวี่อ่อนแรงลงทันที ร่างทั้งร่างเซไปด้านข้าง โชคดีที่เซี้ยปิ่งเหวินมือไว รีบคว้าแขนของนางไว้ได้ทัน
นางหันไปมองเซี้ยฉงงวยด้วยใบหน้าซีดเผือด ริมฝีปากขยับอยู่สองสามครั้ง ราวกับอยากพูดอะไรสักอย่าง แต่กลับพูดไม่ออก
เซี้ยฉงงวยส่ายหน้ารัว ๆ “แม่ อย่าไปฟังเขาพูดเหลวไหล เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับฉัน”
เซี้ยเยาจูพูดว่า “ในมือถือของพี่ชายยังมีข้อความที่เธอส่งมาอยู่ จะเอาออกมาให้ทุกคนดูไหมล่ะ”
เซี้ยฉงงวยฝืนยิ้ม แสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง “ข้อความอะไร ฉันไม่รู้เรื่องเลย อย่ามาใส่ร้ายฉัน ฉันไม่เคยไปมาหาสู่กับคนอย่างพวกคุณ”
ซ่งตู้ชวนพูดว่า “ใช่เธอส่งมาหรือเปล่า แค่ตรวจสอบไอพีก็รู้แล้ว”
เซี้ยฉงงวยหันขวับไปมองเขา
นางไม่เคยคิดเลยว่าคนที่จะลงมือปิดฉากนางจะเป็นซ่งตู้ชวน
เซี้ยปิ่งเหวินถามเสียงขรึม “เซี้ยฉงงวย ฉันจะให้โอกาสเธออีกครั้ง เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับเธอหรือไม่”
ริมฝีปากของเซี้ยฉงงวยสั่นระริก นางอยากแก้ตัว แต่พออ้าปากกลับแต่งเรื่องอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว
ในแววตาที่เซี้ยอี้มองนางเหลือเพียงความผิดหวัง
ตอนนี้เซี้ยฉงงวยรู้สึกกลัวแล้ว นางวิ่งไปหาหลี่อวี่และคว้าข้อมือของอีกฝ่ายไว้ “แม่ ฉันรู้แล้วว่าผิด! ฉันรู้จริง ๆ ว่าผิด ฉันแค่กลัวว่าเขาจะมาแย่งความรักของพวกคุณไป ฉันไม่ได้คิดจะทำอะไรเขาเลย”
หลี่อวี่ค่อย ๆ ดึงมือกลับ “ฉงงวย ไม่ว่าเหตุผลอะไร เธอก็ไม่ควรทำแบบนี้ แม่ผิดหวังในตัวเธอมาก และแม่เองก็ผิดเหมือนกัน ตอนที่เธอผลักเขาตกสระว่ายน้ำ แม่ไม่ควรเข้าข้างเธอเลย เธอไปเถอะ”
“ไป?” เซี้ยฉงงวยขึ้นเสียงสูง ความตกใจและไม่อยากเชื่อปรากฏชัดในน้ำเสียง “ที่คุณบอกให้ฉันไปหมายความว่ายังไง คุณไม่ต้องการฉันแล้วเหรอ”
“ถ้าให้เธออยู่ต่อ เธอก็มีแต่จะทำร้ายหวนหวนต่อไป”
เซี้ยฉงงวยหันไปมองเซี้ยอี้ “พี่ชาย!”
เซี้ยอี้เบือนหน้า หลบสายตาของนาง
เซี้ยปิ่งเหวินพูดเสียงเย็นชา “ของที่เคยให้เธอไป ฉันจะให้ทนายเรียกคืนทั้งหมด ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เธอไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกับพวกเราอีก”
เซี้ยฉงงวยรู้สึกราวกับเรี่ยวแรงถูกสูบออกจากร่าง ต้องพยุงรถไว้จึงพอยืนได้ นางชี้เซี้ยหวนหวนแล้วพูดว่า “เขาไม่ได้เป็นอะไรเลย! พวกคุณจะทำกับฉันแบบนี้จริง ๆ เหรอ”