ซ่งตู้ชวนเดินออกมาจากห้องอาบน้ำ มือหนึ่งเช็ดผม อีกมือหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
ข้อความล่าสุดคือข้อความที่เขาส่งให้หวนหวนเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน
นางยังไม่ตอบกลับ
มือที่กำลังเช็ดผมหยุดชะงัก ความรู้สึกไม่สบายใจพลันเอ่อขึ้นมาในใจโดยไม่มีเหตุผล
เขาพิมพ์ข้อความอีกบรรทัดส่งไป
【ผมอาบน้ำเสร็จแล้ว】
รออยู่ครู่หนึ่งก็ยังไม่มีข้อความตอบกลับ
นี่ผิดปกติมาก
ปกติเขากับหวนหวนตอบข้อความกันแทบจะทันที
เขาวางผ้าเช็ดตัวลง แล้วกดโทรออกไปหานางทันที
ไม่มีใครรับสาย
ซ่งตู้ชวนเปลี่ยนไปโทรเข้าเบอร์โทรศัพท์บ้านของตระกูลเซี่ย
คนรับสายคือพ่อบ้าน
ซ่งตู้ชวนถามว่า “ผมซ่งตู้ชวน หวนหวนอยู่บ้านไหมครับ”
“คุณหนูหวนหวนออกไปซื้อของกับคุณนายและคุณหนูฉงงวย ยังไม่กลับมาเลยครับ”
ซ่งตู้ชวนขมวดคิ้วทันที “เซี้ยฉงงวยก็ไปด้วยหรือ”
“ครับ”
“ห้างไหน”
หลังวางสาย เขาก็เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วรีบออกไป
เซี้ยฉงงวยแทบอยากให้หวนหวนหายไปจากโลกนี้ เพิ่งผ่านไปไม่นาน นางจะเป็นฝ่ายชวนหวนหวนไปเดินซื้อของด้วยได้อย่างไร
ภายในห้างสรรพสินค้า
หลี่อวี่เหลือบมองโทรศัพท์ ก่อนลุกขึ้นพูดว่า “หวนหวนเข้าห้องน้ำไปเกือบยี่สิบนาทีแล้วใช่ไหม ฉันไปดูหน่อยดีกว่า”
เซี้ยฉงงวยคว้าแขนนางไว้ “แม่ ให้พนักงานร้านไปดูก็พอแล้วค่ะ”
พนักงานร้านเสนอตัวไปช่วยดู ไม่นานก็กลับมา
สีหน้าของนางดูฉงนเล็กน้อย “คุณนายหลี่คะ ห้องน้ำว่างเปล่าค่ะ คุณหนูที่มาด้วยกันกับคุณ... กลับไปก่อนแล้วหรือเปล่าคะ”
หลี่อวี่ลุกขึ้น สีหน้าเปลี่ยนไป “ว่างเปล่าหรือ เป็นไปได้อย่างไร”
นางหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาเซี้ยหวนหวน แต่ไม่มีใครรับสาย
นางเดินไปที่ห้องน้ำ ข้างในไม่มีใครอยู่จริง ๆ
หลี่อวี่ยืนอยู่หน้าอ่างล้างมือที่ว่างเปล่า ความรู้สึกไม่สบายใจถาโถมเข้ามาในใจราวกับคลื่นยักษ์