เย่จิ้งเสวียนยืนอยู่นอกประตู สายตาทอดผ่านไหล่ของสาวใช้ไปหยุดอยู่บนร่างเซี้ยหวนหวนที่กำลังก้มหน้าก้มตากินอาหาร
นางจับตะเกียบไว้ในมือ แก้มตุ่ยขึ้นเล็กน้อยเพราะมีอาหารอยู่เต็มปาก ดูราวกับแมวน้อยที่กำลังก้มหน้าก้มตากิน โดยไม่รู้ตัวเลยว่าท่าทางเช่นนี้ช่างน่าดึงดูดใจเพียงใด
สาวใช้ได้สติ ถอยหลังไปสองก้าว แล้วกระซิบเตือนว่า “คุณหนูใหญ่ องค์รัชทายาทเสด็จมาแล้ว”
เซี้ยหวนหวนวางตะเกียบ เงยหน้ามองไปทางประตู
เมื่อนางเห็นว่าเป็นใคร ดวงตาก็พลันสว่างวาบขึ้นโดยไม่รู้ตัว “องค์รัชทายาท?”
เย่จิ้งเสวียนถูกนางมองเช่นนั้น หัวใจก็ไหววูบ ความอึดอัดในอกพลันสลายไปโดยไม่ทราบสาเหตุ
“องค์รัชทายาทก็มาที่นี่หรือ? เสวยพระกระยาหารแล้วหรือยัง? จะนั่งกินด้วยกันไหม?”
ในใจเย่จิ้งเสวียนคิดจะปฏิเสธ เพราะไม่เหมาะสมตามธรรมเนียม ชายหญิงอยู่กันตามลำพัง หากแพร่งพรายออกไปคงไม่ดีนัก
แต่ขากลับไม่ยอมเชื่อฟัง เขาก้าวข้ามธรณีประตูไปนั่งลงบนเก้าอี้ข้างนาง
เซี้ยหวนหวนหันไปมองสาวใช้ที่ยังยืนอึ้ง “ไปบอกเสี่ยวเอ้อร์ให้นำชามกับตะเกียบชุดใหม่มาอีกชุด”