คุ้มเฉิ่น
เฉิ่นอิงกลับถึงบ้าน พอก้าวเข้าห้องก็ปัดถ้วยชาที่อยู่ใกล้มือให้ตกลงพื้น เศษกระเบื้องกระจายเกลื่อนทั่วห้อง
นางคว้าขวดแจกันกระเบื้องเคลือบสีเขียวบนโต๊ะขึ้นมาอีกใบ
เหล่าสาวใช้ตกใจจนหน้าซีด รีบคลานเข้ามากอดแขนนางไว้ “คุณหนู! นี่เป็นของพระราชทาน จะทุบไม่ได้นะเจ้าคะ!”
เฉิ่นอิงโมโหจนวางแจกันลงบนโต๊ะอย่างแรง ก่อนหมุนตัวเตะเก้าอี้ปักผ้าข้าง ๆ จนคว่ำ
เก้าอี้ไม้กลิ้งไปถึงมุมห้อง กระแทกบานตู้ดังโครม
“เซี้ยหวนหวน! นังหญิงแพศยานั่น!”
ทันใดนั้น เสียงคุ้นเคยก็ดังมาจากนอกห้อง
“ใครกันที่ทำให้อาหญิงของพวกเราโมโหอีกแล้ว?”
เฉิ่นอิงหันขวับ
เฉิ่นเลี่ยยืนอยู่ตรงประตู สวมเสื้อคลุมแขนแคบสีดำสนิท ใบหน้ามีรอยยิ้มเอ็นดูเช่นเคย
น้ำตาของเฉิ่นอิงเอ่อทะลัก นางก้าวไม่กี่ก้าวก็โผเข้าอ้อมแขนเขา “พี่สาม ท่านองค์องค์ข้า... องค์รัชทายาททรงชอบสตรีอื่นแล้ว”
เฉิ่นเลี่ยยกมือเช็ดน้ำตาให้นาง ขมวดคิ้วเล็กน้อย “สตรีคนที่ตบหน้าเจ้าต่อหน้าผู้คนคราวก่อนหรือ?”
เฉิ่นอิงพยักหน้าอย่างน้อยใจ สะอึกสะอื้นกล่าวว่า “ข้าก็แค่วางยาองค์รัชทายาทกับนังหญิงแพศยานั่นเอง นับแต่นั้นมา องค์รัชทายาทก็เอาแต่ปกป้องนาง...”
เฉิ่นเลี่ยหัวเราะเย็นชา ตบหลังเฉิ่นอิงเบา ๆ เพื่อปลอบโยน ทว่าแววตากลับฉายความเหี้ยมเกรียม “ในเมื่อนางชอบยั่วยวนบุรุษนัก ก็ส่งบุรุษไปให้นางอีกสักหลายคน ขอเพียงนางเสียความบริสุทธิ์ ต่อให้องค์รัชทายาทชอบนางเพียงใด ก็ไม่มีทางแต่งนางได้อีก”
เฉิ่นอิงชะงัก น้ำตาหยาดหนึ่งค้างอยู่บนแพขนตา “แต่... หากท่านองค์องค์ข้าทรงรู้เข้า จะทำอย่างไร?”