โอวหยางซีมาถึงโรงเรียนได้ไม่นาน ฟ้าก็เพิ่งสาง
เขาวางกระเป๋านักเรียนลงบนโต๊ะ เพิ่งนั่งลง อาหารเช้าที่ยังอุ่นอยู่ก็ถูกยื่นมาตรงหน้า
เขาเงยหน้าขึ้นมอง เห็นเซี้ยหวนหวนยืนอยู่ข้างโต๊ะ ในมือถือถุงซาลาเปากับนมถั่วเหลืองหนึ่งแก้ว
“มองข้าทำไม กินอาหารเช้าสิ” เซี้ยหวนหวนวางของใส่มือเขา “ไม่อย่างนั้นถ้าเป็นลมอีก คงไม่มีใครพาเจ้าไปโรงพยาบาลหรอก”
โอวหยางซีสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากแก้วนมถั่วเหลือง
ความหวังดีที่ได้รับอย่างกะทันหันทำให้เขานิ่งอึ้งไปทั้งตัว
นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนซื้ออาหารเช้ามาให้เขา
โอวหยางซีรู้สึกสับสนซับซ้อน แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร เสียงเหน็บแนมของเจียงหยวนก็ดังมาจากข้าง ๆ
“สหายเซี้ย เมื่อวานเจ้าพาโอวหยางซีไปห้องพยาบาล วันนี้ยังเอาอาหารเช้ามาให้เขาอีก คงเห็นว่าเขาหน้าตาดีแล้วอยากตามจีบเขากระมัง?”
พอคำพูดนี้หลุดออกมา เหล่านักเรียนที่กำลังหาวอยู่รอบ ๆ ก็หันมามองทันที
เซี้ยหวนหวนหันไปมองนางด้วยรอยยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “เจียงหยวน ข้าแค่เอาอาหารเช้ามาให้เท่านั้น เจ้าจะตื่นเต้นอะไรนักหนา หรือว่าเจ้าชอบโอวหยางซี?”
เจียงหยวนใจหายวาบ สีหน้าเผยความกระอักกระอ่วนแวบหนึ่ง
นางสังเกตเห็นว่าสายตาของเพื่อนนักเรียนสองสามคนรอบข้างที่มองนางเปลี่ยนไป
เพื่อนนักเรียนรอบ ๆ เริ่มซุบซิบกัน
“พูดถึงเรื่องนี้ ก่อนหน้านี้เจียงหยวนกับโอวหยางซีก็ดูสนิทกันดีนี่ โอวหยางซียังเอาอาหารเช้ามาให้นางทุกวันด้วย”
“เอามาให้แล้วมีประโยชน์อะไร? เอาแต่แป้งทอดใส่ไส้มาให้ทุกวัน บ้านเจียงหยวนร่ำรวยขนาดนั้น นางจะไปกินของแบบนั้นได้อย่างไร”