หลังเลิกเรียน โอวหยางซีไม่ได้กลับบ้านทันที
เขาสะพายกระเป๋านักเรียน เดินตามหลังเซี้ยหวนหวนอยู่ห่าง ๆ ในระยะประมาณห้าหกเมตร
เมื่อเซี้ยหวนหวนเดินมาถึงหน้าประตูโรงเรียน คนขับรถก็ยืนรออยู่ข้างรถแล้ว พอเห็นเธอเดินมา เขาก็เปิดประตูให้และเอ่ยเรียกคุณหนูอย่างนอบน้อม
โอวหยางซียืนอยู่หลังเสาตรงด้านในประตูโรงเรียน มองเธอขึ้นรถ
จากนั้นเขาจึงละสายตา หันหลังเดินไปทางบ้านของตัวเอง
ข่าวลือเรื่องครอบครัวของเซี้ยหวนหวนล้มละลายในโรงเรียนแพร่สะพัดจนดูเหมือนเป็นเรื่องจริง ไม่รู้ว่าจริงหรือไม่
บนรถ
เซี้ยหวนหวนลูบกระเป๋านักเรียนแล้วพูดกับคนขับรถว่า “ลุงเฉิน ตั้งแต่พรุ่งนี้ไม่ต้องมารับส่งฉันแล้วนะ ฉันให้ผู้ช่วยซื้อบ้านไว้สองหลังแถวโรงเรียน ของของฉันน่าจะย้ายเข้าไปแล้ว”
คนขับรถมองเธอผ่านกระจกมองหลังอย่างไม่วางใจ “แต่คุณหนูไปกลับโรงเรียนคนเดียวจะปลอดภัยหรือครับ?”
“ไม่ต้องห่วงค่ะ ไม่มีอะไรหรอก”
คนขับรถพยักหน้า ไม่ได้ถามอะไรต่อ
เซี้ยหวนหวนมองออกไปนอกหน้าต่าง รถแล่นผ่านชุมชนที่บ้านสองหลังซึ่งเธอซื้อไว้ตั้งอยู่พอดี
โรงเรียนแห่งนี้เป็นหนึ่งในโรงเรียนมัธยมปลายที่ดีที่สุดของเมืองเอส แถวนี้จึงมีผู้ปกครองไม่น้อยเช่าบ้านอยู่เป็นเพื่อนลูกที่มาเรียน
ต่อให้ต่อไปเธอเข้ามหาวิทยาลัยและไม่ได้อยู่ที่นี่ ก็ยังมีคนเช่าอยู่ดี
เช้าวันถัดมา เซี้ยหวนหวนเดินมาโรงเรียน
ผู้คนเดินเข้าออกหน้าประตูโรงเรียนไม่ขาดสาย หลายคนเห็นเธอแล้วก็จับกลุ่มกระซิบกระซาบกัน
“ทำไมเซี้ยหวนหวนถึงเดินมาโรงเรียนล่ะ? ก่อนหน้านี้ยังมีคนขับรถมารับส่งอยู่เลยไม่ใช่เหรอ?”
“ดูท่าข่าวที่คนพูดกันจะจริง ครอบครัวเซี้ยหวนหวนใกล้ล้มละลายแล้ว ถึงขั้นจ่ายเงินเดือนคนขับรถไม่ไหวเลย”
“ตอนนี้เป็นช่วงสำคัญของชั้นมัธยมปลายปีสามพอดี ครอบครัวเธอมาล้มละลายตอนนี้ คงกระทบกับการสอบเข้ามหาวิทยาลัยแน่”