หลี่อวี่ชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาฉายความรู้สึกผิดและความเอ็นดูจาง ๆ
นางยื่นมือไปลูบศีรษะเซี้ยหวนหวนเบา ๆ
“ได้จ้ะ แม่ผิดเอง ต่อไปแม่จะไม่พูดถึงเรื่องนี้อีกแล้ว ดึกมากแล้ว ลูกรีบพักผ่อนเถอะ”
นางชักมือกลับ จัดชายผ้าห่มให้เซี้ยหวนหวนเรียบร้อย ก่อนจะออกจากห้องไปพร้อมกับเซี้ยปิ่งเหวินและเซี้ยอวี้อาน
หลี่อวี่ถอนหายใจ หันไปมองสามี “ปิ่งเหวิน ลูกสองคนขัดแย้งกันถึงขนาดนี้ เราจะทำยังไงดี”
เซี้ยปิ่งเหวินมองไปทางห้องของเซี้ยหวนหวนแวบหนึ่ง “ลูกสองคนแค่ยังไม่ชินกับการมีอีกฝ่ายอยู่ด้วย บางทีพอเวลาผ่านไป ทุกอย่างอาจค่อย ๆ ดีขึ้นเอง”
เซี้ยอวี้อานขมวดคิ้ว มองหลี่อวี่ “แม่คะ หรือแม่ลองไปพูดกับฉงงวยดูไหม”
หลี่อวี่พยักหน้า “ได้ เดี๋ยวแม่ไปดูแกหน่อย”
เมื่อนึกถึงลูกทั้งสอง นางก็ถอนหายใจเบา ๆ ความเหนื่อยล้าที่บอกไม่ถูกค่อย ๆ แผ่ขึ้นมาจากหัวไหล่
นางใช้ชีวิตมานานขนาดนี้ เรื่องร้ายแรงแค่ไหนก็เคยพบเจอมาแล้ว แต่เรื่องที่รักลูกทั้งสองคนไม่ต่างกันกลับทำให้นางจนปัญญา
ยี่สิบนาทีต่อมา หลี่อวี่ถือแก้วนมอุ่นไปเคาะประตูห้องของเซี้ยฉงงวย
เมื่อผลักประตูเข้าไป เซี้ยฉงงวยกำลังพิงหัวเตียง ถือแท็บเล็ตวิดีโอคอลคุยกับเพื่อน ๆ
พอเห็นนางเดินเข้ามา เซี้ยฉงงวยก็พลิกแท็บเล็ตคว่ำลงโดยไม่รู้ตัว แล้วหันหน้าหนีไม่มองนาง
“แม่มาทำไมคะ ไม่ไปเอาใจลูกสาวแท้ ๆ ของแม่ล่ะ”
หลี่อวี่วางนมลงบนโต๊ะข้างเตียง “พูดอะไรเหลวไหล ลูกก็เป็นลูกสาวของแม่เหมือนกัน”
พอได้ยินคำพูดนั้น สีหน้าของเซี้ยฉงงวยก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย
“ฉงงวย” หลี่อวี่นั่งลงข้างเตียง น้ำเสียงอ่อนโยน “แม่เข้าใจความรู้สึกของลูกนะ แต่วันนี้ลูกทำไม่ถูกจริง ๆ พรุ่งนี้ไปขอโทษหวนหวน แล้วถือว่าเรื่องนี้จบกัน ดีไหม”
สีหน้าของเซี้ยฉงงวยเปลี่ยนไปทันที
เมื่อก่อนต่อให้เธอทำผิดอะไร พ่อแม่ก็ช่วยจัดการให้เสมอ
ครั้งนี้เธอยอมรับว่าทำเกินไปจริง ๆ แต่เธอแค่อยากสั่งสอนเซี้ยหวนหวน ไม่ได้คิดจะเอาชีวิตอีกฝ่ายจริง ๆ เสียหน่อย
แม่มาหาเธอดึกดื่นขนาดนี้ ไม่ได้มาเป็นห่วง แต่กลับมาบอกให้เธอขอโทษเซี้ยหวนหวน
พูดไปพูดมา ก็เพราะเซี้ยหวนหวนต่างหากที่เป็นลูกแท้ ๆ ของแม่สินะ