ซ่งตู้ชวนสะบัดมือของนางออก ขมวดคิ้วกล่าวว่า “อย่ามาขัดขวางการช่วยคน”
พูดจบ เขาก็ก้มลงผายปอดให้นางอีกชุดหนึ่ง
เซี้ยหวนหวนไออย่างรุนแรง พลิกตัวตะแคงแล้วสำลักน้ำออกมาหลายอึก ร่างทั้งร่างขดงออยู่บนพื้น ไอไม่หยุด มือพลันคว้าเสื้อผ้าของคนข้างกายไว้โดยไม่รู้ตัว
ซ่งตู้ชวนถอนหายใจโล่งอก คราวนี้ถึงได้มองเห็นใบหน้าของนางชัดเจน
เส้นผมเปียกชุ่มแนบอยู่บนหน้าผากและแก้ม ผิวซีดขาวผิดปกติเพราะจมน้ำ ริมฝีปากที่แช่น้ำจนบวมแดงระเรื่อ ขนตาเกาะพราวด้วยหยดน้ำ สั่นไหวชุ่มฉ่ำ
ที่แท้ก็เป็นนางนี่เอง?
ซ่งตู้ชวนนึกขึ้นได้ทันทีว่า เมื่อครึ่งเดือนก่อน ผู้ช่วยพิเศษนำประวัติของผู้สมัครตำแหน่งเลขานุการหลายคนมาให้เขาดู เพื่อให้เขาเลือกสักคน
รูปถ่ายใบนั้นทำให้เขาประทับใจอย่างมาก แต่ตอนนั้นเขายุ่งอยู่กับการเดินทางไปทำงานต่างเมือง จึงพักเรื่องนี้ไว้ก่อน
นางไม่ได้รับเลือกเป็นเลขานุการ เลยมาเป็นคนรับใช้ที่ตระกูลเซี่ยหรือ?
เขาก้มมองมือที่นางกำชายเสื้อของเขาไว้โดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วซีดขาวไปหมด ดูราวกับลูกแมวตัวน้อยที่เพิ่งถูกช่วยขึ้นจากน้ำ กำท่อนไม้ที่เป็นความหวังสุดท้ายไว้แน่นอย่างน่าสงสาร
แต่มือที่น่าสงสารนั้นกลับถูกผลักออกไปอย่างรวดเร็ว
เซี้ยฉงงวยถามเสียงเข้มขึ้นมาอีกครั้ง “ซ่งตู้ชวน ทำไมคุณถึงช่วยนาง ทำไมถึงจูบนาง!”
“ถ้าไม่ช่วย นางก็จะตายอยู่แล้ว” ซ่งตู้ชวนลุกขึ้นยืน น้ำเสียงเย็นชาลงหลายส่วน “นั่นเป็นการผายปอด ไม่ใช่ฉวยโอกาสเอาเปรียบนาง”