เซี้ยหวนหวนมองเขาอย่างเห็นเป็นเรื่องธรรมดา “นายก็ยังเป็นเด็กอยู่เลย จะกลัวอะไรล่ะ”
เขาคว้าเสื้อผ้าไปจากมือเธอ แล้วเค้นเสียงลอดไรฟันออกมาว่า “ฉันซักเอง!”
เซี้ยหวนหวนมองท่าทางขนพองของเขา มุมปากก็แทบกดไม่อยู่
เชิงเซิงเดินไปถึงหน้าประตูแล้วพลันหยุดชะงัก หันกลับมาหรี่ตามองเธอ “นายกำลังหัวเราะเยาะฉันอยู่หรือเปล่า”
“เป็นไปได้ยังไง ฉันเป็นคนชอบยิ้มมาตั้งแต่เกิดแล้ว” เซี้ยหวนหวนทำหน้าไร้เดียงสา
เชิงเซิงสูดลมหายใจลึก ๆ ก่อนหันหลังเดินเข้าห้องน้ำ แล้วปิดประตูลง
ไม่นานก็มีเสียงน้ำดังมาจากด้านใน ได้ยินชัดเจนแม้จะมีบานประตูบาง ๆ กั้นอยู่
ครู่ต่อมา เสียงน้ำก็หยุดลง เชิงเซิงเดินออกมาในเสื้อยืดตัวโคร่ง ชายเสื้อยาวคลุมถึงต้นขา ผมเปียกชื้นแนบหน้าผาก คิ้วยังคงขมวดมุ่น
แม้ห้องน้ำจะทั้งเล็กทั้งเก่า แต่กระเบื้องทุกแผ่นกลับสะอาดเอี่ยม เห็นได้ว่าเจ้าของบ้านเป็นคนรักชีวิตความเป็นอยู่มาก
รอให้เขาฟื้นพลังได้เมื่อไร จะซื้อบ้านสักหลังมอบให้เธอ ถือเป็นการตอบแทนที่ช่วยชีวิตเขาไว้
เขาปีนขึ้นเตียงด้วยสีหน้าบึ้งตึง เพิ่งเอนตัวลงนอน เซี้ยหวนหวนก็ปีนตามขึ้นมา