ตอนกินมื้อกลางวัน เซี้ยหวนหวนหันไปตั้งใจจะชวนโอวหยางซีไปโรงอาหารด้วยกัน แต่กลับเห็นเพียงแผ่นหลังของเขาที่เดินออกไปทางประตูหลัง
นางคิดว่าโอวหยางซีไปเข้าห้องน้ำ จึงรออยู่ในห้องเรียน
ผ่านไปสิบนาทีกว่า โอวหยางซีก็ยังไม่กลับมา
เซี้ยหวนหวนจึงลุกออกไปตามหา และพบเขาอยู่บนระเบียงข้างห้องน้ำ
โอวหยางซียืนอยู่ริมระเบียง มือข้างหนึ่งวางพาดบนราวกั้น
เขาสูงถึง 180 เซนติเมตร เมื่อมองข้ามกำแพงเตี้ยของระเบียงไป ก็เห็นได้ไกลสุดสายตา
สายลมจากด้านนอกพัดกรูเข้ามา ชายเสื้อนักเรียนของเขาพลิ้วไหวเบา ๆ
ใบหน้าเขาไร้ความรู้สึก ดวงตาเหม่อลอย สายลมพัดจนเส้นผมยุ่งเหยิง ท่าทางเช่นนี้ทำให้ผู้พบเห็นรู้สึกใจหาย
เซี้ยหวนหวนเดินเข้าไปถามว่า “โอวหยางซี มาทำอะไรตรงนี้? ไปกินข้าวด้วยกันเถอะ”
โอวหยางซีได้ยินเสียงนางจึงหันมา สายตาจับจ้องใบหน้าของนาง ก่อนสีหน้าทั้งหมดจะอ่อนโยนลง “ข้ากินไม่ลง เจ้าไปกินเองเถอะ”
เซี้ยหวนหวนเดินไปยืนข้างเขา มองออกไปด้านนอกอย่างที่เขาทำเมื่อครู่ เห็นนักเรียนจำนวนมากกำลังมุ่งหน้าไปทางโรงอาหาร
【มาแล้ว ๆ! พระเอกต้องกำลังแสดงละครอีกแน่! น้ำตาผู้ชายช่างทำให้คนใจสลายเสียจริง】
【โฮสต์ เจ้าเล่นไปกับพระเอกด้วยสิ รีบปลอบเขาเร็วเข้า!】
เซี้ยหวนหวนไม่สนใจระบบ
โอวหยางซีทอดสายตามองไกล ก่อนเอ่ยขึ้นว่า “แม่ให้กำเนิดข้าเพื่อเอาเงินจากพ่อ ส่วนพ่อเห็นข้าเป็นความอัปยศ ไม่ยอมรับข้า เพื่อนบ้านก็คิดว่าไม่มีใครต้องการข้า แม้แต่เด็กวัยไล่เลี่ยกันยังรังแกข้า ตั้งแต่เล็กจนโต ไม่เคยมีใครรักข้าเลย”