ในห้องพักเงียบสงัดอยู่นาน
สมองของเจียงหยวนขาวโพลนไปหมด ผ่านไปครู่ใหญ่กว่าจะนึกได้ว่าอู๋จื่ออวิ๋นพูดอะไร นางผุดลุกขึ้นทันที ควักโทรศัพท์ออกมาแล้วเปิดเว็บบอร์ดของโรงเรียน
โพสต์ปักหมุดเป็นคลิปวิดีโอจากกล้องวงจรปิดที่ผู้ใช้ไม่เปิดเผยตัวตนเป็นคนโพสต์ นางรีบกดเข้าไปดู
วินาทีถัดมา เสียงของหานหลินก็ดังออกมาจากโทรศัพท์ “เจียงหยวน เจ้าเอาอกเอาใจโอวหยางซีมาตั้งนานแล้ว ทำไมเขายังไม่สารภาพรักกับเจ้าเสียที? หรือว่าเขาไม่ชอบผู้หญิงจริง ๆ? ดูท่าแล้ว เจียงหยวน เจ้าคงแพ้แล้วล่ะ”
เจียงหยวนได้ยินเสียงของตัวเองดังออกมาจากโทรศัพท์ “พวกเจ้าวางใจเถอะ ไม่เกินหนึ่งเดือน เขาต้องสารภาพรักกับข้าแน่”
ใบหน้าของเจียงหยวนซีดเผือดฉับพลัน โทรศัพท์หลุดจากมือ ร่วงลงบนเก้าอี้
เพื่อนที่อยู่ข้าง ๆ เก็บโทรศัพท์ขึ้นมา ทุกคนพากันมุงดู สีหน้าของแต่ละคนย่ำแย่ลงเรื่อย ๆ
คนหนึ่งเงยหน้ามองกล้องวงจรปิดตรงมุมห้องแล้วถามว่า “ใครเอาภาพจากกล้องวงจรปิดไปโพสต์ลงอินเทอร์เน็ต!”
อู๋จื่ออวิ๋นเดินเข้ามา หยิบโทรศัพท์ไป “ยังมีภาพจากกล้องอีกช่วงหนึ่ง พวกเจ้าดูกันให้หมดเถอะ”
เจียงหยวนรับโทรศัพท์มาโดยไม่รู้ตัว หน้าจอเปลี่ยนไปเป็นภาพอีกช่วงหนึ่ง
เสียงของอู๋จื่ออวิ๋นดังออกมาจากลำโพง “เมื่อคืนเหอถงพาคนไปดักเซี้ยหวนหวน ไม่เพียงถูกโอวหยางซีซ้อมยกใหญ่ เซี้ยหวนหวนยังแจ้งตำรวจอีกด้วย สุดท้ายเหอถงกับพวกถูกพาตัวไปสถานีตำรวจกันหมด!”
เจียงหยวนถามว่า “เมื่อวานเลิกเรียนตั้งสามทุ่ม ทำไมโอวหยางซีถึงอยู่กับเซี้ยหวนหวน?”