ระหว่างทำกายบริหารช่วงพัก ครูประจำชั้นหวังจงใจมาที่ห้องเรียน แล้วเรียกเซี้ยหวนหวน โอวหยางซี และเจียงหยวนทั้งสามคนไปที่ห้องพักครู
ครูหวังมองเจียงหยวนแล้วถามว่า “เจียงหยวน ก่อนหน้านี้มีคลิปวิดีโอในอินเทอร์เน็ต เรื่องที่เธอกับอู๋จื่ออวิ๋นและคนอื่น ๆ พนันกันนั่นเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า?”
“จริงค่ะ” เจียงหยวนตอบ
ภาพจากกล้องวงจรปิดถูกเผยแพร่ออกมาแล้ว ในคลิปเธอยอมรับเรื่องพนันด้วยปากตัวเอง ต่อให้อยากปฏิเสธก็ทำไม่ได้
ครูหวังมองเธอ น้ำเสียงขรึมลง “เจียงหยวน การกระทำของเธอไม่ถูกต้อง ฝ่ายปกครองหารือกันแล้ว และตั้งใจจะให้เธอเขียนบันทึกสำนึกผิด จากนั้นขอโทษโอวหยางซีต่อหน้าทั้งห้อง”
จากนั้นเขาก็หันไปทางโอวหยางซี “เธอคิดว่าการลงโทษแบบนี้เป็นอย่างไร?”
โอวหยางซีกำลังจะพยักหน้า เจียงหยวนก็ชิงพูดขึ้นก่อน “ฉันไม่เห็นด้วยค่ะ”
ครูหวังขมวดคิ้ว “เธอไม่เห็นด้วย? แปลว่าไม่ยอมรับผิดงั้นหรือ?”
“ฉันไม่อยากขอโทษ แต่จ่ายเงินชดเชยได้ค่ะ”
ครูหวังขมวดคิ้วยิ่งกว่าเดิม พูดอย่างไม่เห็นด้วยว่า “เจียงหยวน ไม่ใช่ทุกอย่างในโลกนี้จะใช้เงินซื้อได้”
เจียงหยวนไม่สนใจเขา หันไปมองโอวหยางซีแล้วพูดตรง ๆ “โอวหยางซี นายคิดว่าไง? แม่ไม่มีงานทำ ส่วนนายก็ไม่มีพ่อ นายคงต้องการเงินมากสินะ”
ระบบสูดปากเฮือกหนึ่งแล้วว่า 【ให้ตายสิ! นางเอกคิดจะใช้เงินดูถูกพระเอกงั้นเหรอ?】
【นางเอกกลายเป็นตัวร้ายแล้ว】
เซี้ยหวนหวนก็มองเจียงหยวนเช่นกัน ไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ ๆ อีกฝ่ายถึงเปลี่ยนไปเป็นคนละคน
ถ้าเป็นนิสัยเดิมของเจียงหยวน เธอน่าจะขอโทษ ไม่ใช่ชดใช้ด้วยเงิน
โอวหยางซีเอ่ยว่า “ฉันไม่รับเงินชดเชย ฉันขาดเงินจริง แต่สิ่งที่ขาดยิ่งกว่าคือคำขอโทษจากเธอ”
เจียงหยวนพูดอย่างมั่นใจ “นายยังไม่รู้จำนวนเงินชดเชยของฉันเลย แน่ใจหรือว่าจะปฏิเสธ? ฉันยินดีจ่ายให้สองหมื่นหยวน”