คืนนั้น ซ่งตู้ชวนกอดเซี้ยหวนหวนเข้านอนตลอดทั้งคืน
เขาแทบไม่ได้นอนเลย เพราะเป็นห่วงว่าเธอจะฝันร้ายอีก
โชคดีที่ตลอดคืนนั้น เธอซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดเขา แก้มแนบกับอกของเขา ลมหายใจสม่ำเสมอและยาวลึก ไม่ถูกฝันร้ายรบกวนอีก
วันรุ่งขึ้น ซ่งตู้ชวนไม่ได้ไปบริษัท เขาอยู่บ้านเป็นเพื่อนเธอตลอดทั้งวัน
เมื่อเห็นเธอนั่งเล่นกับแมวพันธุ์รากดอลตัวนั้นอยู่บนพรม รอยยิ้มก็กลับมาปรากฏบนใบหน้าอีกครั้ง
ซ่งตู้ชวนแอบรู้สึกในใจว่า การพาแมวกลับมาเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องมาก
หลังกินมื้อกลางวันเสร็จ ซ่งตู้ชวนสังเกตเห็นว่าแววตาของเธอเริ่มพร่าเลือน คาดว่าเธอคงง่วงซึมหลังกินอาหาร จึงถามด้วยความเป็นห่วงว่า “จะไปนอนพักในห้องสักงีบไหม?”
เซี้ยหวนหวนหาวหวอด พิงอยู่ในอ้อมกอดเขา กำลังจะพูด แต่จู่ ๆ กริ่งหน้าประตูก็ดังขึ้น
ซ่งตู้ชวนลุกขึ้น โน้มตัวลงจูบหน้าผากเธอเบา ๆ “ผมไปเปิดประตูนะ”
เธอพยักหน้า มองเขาเดินไปยังหน้าประตู
ทันทีที่ประตูเปิดออก ซ่งตู้ชวนก็ชะงักไป
ที่หน้าประตูมีเซี้ยปิ่งเหวิน หลี่อวี่ และเซี้ยอี้ยืนอยู่สามคน
“คุณอาเซี้ย ป้าหลี่ พวกคุณมาที่นี่ได้ยังไงครับ?”
หลี่อวี่ชะเง้อมองเข้าไปข้างใน สีหน้าแสดงความกระวนกระวายและระมัดระวังอย่างเห็นได้ชัด “ตู้ชวน พวกเรามาเยี่ยมหวนหวน เธอเป็นยังไงบ้าง?”
ซ่งตู้ชวนถอยหลังครึ่งก้าว เอียงตัวหลีกทางให้พวกเขาเข้ามา “เธอกำลังเล่นกับลูกแมว อาการดีกว่าเมื่อวานมากครับ เชิญเข้ามาเลย”
หลี่อวี่เดินเข้าไป เห็นเซี้ยหวนหวนนั่งขัดสมาธิอยู่บนพรม ในอ้อมแขนกอดลูกแมวตัวหนึ่งไว้