เซี้ยหวนหวนถูกเขาจ้องจนรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเอง จึงเป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อนว่า “ส่งแขกกลับหมดแล้วหรือ”
ซ่งตู้ชวนไม่ตอบ เขาก้าวเข้ามาหานางไม่กี่ก้าว ยื่นมือโอบเอวนาง ดึงเข้ามาในอ้อมแขน แล้วก้มลงจูบนางทันที
ดวงตาของเขาหรี่ลงครึ่งหนึ่ง ราวกับปลดปล่อยความอัดอั้นทั้งหมดที่สะสมมานาน
คนที่เฝ้าปรารถนามาเนิ่นนาน ในที่สุดก็สมหวัง
เซี้ยหวนหวนมึนงงไปหมด สองมือโอบแผ่นหลังเขาไว้โดยไม่รู้ตัว ร่างกายเอนแอ่นไปด้านหลังเล็กน้อย
ริมฝีปากของเขาผละจากริมฝีปากนาง เลื่อนไปตามแนวกรามจนถึงข้างลำคอ ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดผิวตรงหลังใบหูของนาง
เซี้ยหวนหวนกำผ้าเสื้อบนบ่าเขาแน่น ลมหายใจไม่เป็นจังหวะ “เจ้า...เจ้าไปอาบน้ำก่อน”
ซ่งตู้ชวนหัวเราะเบา ๆ อุ้มนางขึ้นแนบอกทันที แล้วใช้เท้าดันประตูห้องน้ำให้เปิด “อาบด้วยกัน”
ภายในห้องน้ำมีไอหมอกอบอวล ไอน้ำยังไม่ทันจางหายไปหมด
เขากุมมือนาง พานิ้วของนางปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตนทีละเม็ด
มือของเขาแตะเฉียดบ่า ลำคอ และกระดูกไหปลาร้าของนางเป็นครั้งคราว ทุกครั้งที่สัมผัส ร่างนางก็สั่นไหวเบา ๆ
*
เช้าวันรุ่งขึ้น
เซี้ยหวนหวนลืมตาขึ้น ก็เห็นซ่งตู้ชวนนอนตะแคง มือข้างหนึ่งเท้าศีรษะ มุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อยขณะมองนางอย่างอ่อนโยน
เขาก้มลงจูบที่ริมฝีปากนางเบา ๆ หนึ่งครั้ง
“อรุณสวัสดิ์ ภรรยา”
เซี้ยหวนหวนยกมือโอบคอเขา แล้วเอาแก้มถูไถใบหน้าเขาเบา ๆ
“อรุณสวัสดิ์”
นางสังเกตเห็นสายตาของเขาหยุดอยู่ตรงข้างลำคอ จึงนึกขึ้นได้ในทันทีและยกมือขึ้นจะปิดบัง
เมื่อคืนเขาทิ้งรอยไว้ตรงนั้นไม่น้อย ผ่านไปทั้งคืนแล้ว รอยคงเห็นชัดมากแน่ ๆ